یادی از یادگار

در چنین شرایطی وقتی رویداد و جشنواره ادبی هر سال روند رو به رشدی را طی کند، نمی‌توان بسادگی از کنارش گذشت و درباره آن ننوشت بویژه که از نظر موضوعی منتسب به خانواده امام راحل هم باشد.

جشنواره ادبی «یاد و یادگار» همان استثنائی است که می‌خواهم به آن اشاره کنم، مراسمی که هفت سال پیش در انزوا شکل گرفت و آرام، آرام جوانه آن درخت تناوری شد که حالا در هفت سالگی‌اش تبدیل به یک جریان در حوزه خلق و آفرینش شعری و داستانی آن هم با موضوع محوری یادگاران حضرت امام(ره) و بیت مکرم ایشان شده است. این جشنواره همان‌طور که گفته شد هر سال روندی رو به رشد داشته است و از یک شب شعر ساده در سالنی کوچک در دل فرهنگسرا یا مدرسه‌ای در تهران به میزبانی بزرگان شعر در زادگاه امام(ره) رسیده است. در هفتمین گام که اوایل این هفته برگزار شد، نکات بارزی به چشم آمد که متاسفانه از دید رسانه‌ها مغفول ماند.

نخست آن که در این جشنواره نمایندگان تمام جریان‌های ادبی که دلبسته امام و انقلاب هستند، حضور داشتند؛ از استاد حمید سبزواری و علیرضا قزوه گرفته تا چهره‌ای سیاسی ـ ادبی مانند فاطمه راکعی که همین موضوع نشان‌دهنده این است که نام بزرگ امام و حرمت بیت ایشان تا چه اندازه در میان هنرمندان و مردم وحدت بخش و انسجام‌آفرین است.

دوم آن که در اقدامی تحسین‌برانگیز و با هدف تمرکززدایی از فعالیت‌های فرهنگی و البته آگاهی بخشی به شاعران جوان این بار شهر خمین و خانه تاریخی امام(ره) میزبان مهمانان جشنواره شد که قطعا آن فضا و حال و هوا قابل مقایسه با سالن‌های دربسته و صندلی‌های خالی در تهران نیست. سومین مساله به برگزاری کارگاه‌ها و به گفته غربی‌‌ها ورک شاپ‌هایی مرتبط است که دست‌اندرکاران این رویداد تدارک دیده بودند که باعث می‌شود فرصتی برای تبادل آرا و انتقال تجربه پیشکسوتان به هنرمندان جوان فراهم شود.

و اما آخرین نکته هم به نظم و انضباط در انتشار کتاب جشنواره باز می‌گردد. قرار دادن این کتاب‌ها کنار هم خود مروری دل انگیز و خاطره‌ساز از دلبستگی شاعران به بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی را نمایان می‌کند. یاد و یادگار اتفاق مبارکی در روزگار کم رونقی فعالیت‌های جدی شعر است که باید به دست‌اندرکاران آن دست مریزاد گفت.

سینا علی‌محمدی ‌‌/‌‌ گروه فرهنگ و هنر