یک سکوت سینمایی

انحصاری بودن این برنامه و اهمیت حوزه‌ای که به آن می‌پردازد از دلایل مخاطبان زیاد این برنامه است. این برنامه که با تهیه‌کنندگی و اجرای فریدون جیرانی کار خود را آغاز کرد، در ادامه به محمود گبرلو سپرده شد. وی که سابقه نگارش نقد‌های سینمایی را در کارنامه خود داشت، تهیه‌کنندگی و اجرای این برنامه تخصصی را به دست گرفت؛ برنامه‌ای که باید در مقاطع و شرایط حساس حمایتگر سینما به عنوان یکی از عرصه‌های هنر باشد.

با تغییر دولت و معرفی کابینه جدید به مجلس شورای اسلامی برای گرفتن رای اعتماد، دغدغه مخاطبان سینما و دست‌اندرکاران فعال در این حوزه، رای گرفتن وزیر ارشاد و به‌دنبال آن معرفی رئیس سازمان سینمایی است.

بنابراین به نظر می‌رسد برنامه هفت این روز‌ها باید به جای این که روال معمول خود را طی کند، به مساله سینما در دولت آینده و نقد سیاست‌های سینمایی در دوره هشت ساله ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد بپردازد. مدیران معاونت سینمایی و رئیس این سازمان که بعدها با عنوان سازمان سینمایی خطاب شد از شرایطی که بر سینما در هشت سال اخیر حاکم بود بخوبی آگاهند؛ پس سکوت برنامه سینمایی هفت درباره این اتفاقات بدون توجیه و در پیش گرفتن سیاست، یکی به نعل و یکی به میخ زدن بدون توجیه است.

این برنامه باید به جای اختصاص 45 دقیقه از وقت برنامه به گفت‌وگو با یکی از بازیگران عرصه سینما و در شرایطی که وزیر ارشاد به مجلس معرفی شده و در پی کسب رای اعتماد است، به مساله دوم بپردازد و مهم‌ترین معاونت این وزارتخانه یعنی معاونت سینمایی و برنامه‌های آینده آن را مورد بررسی قرار دهد.

در روزهایی که تشکل‌های جدید ناگهان یکشبه در سینمای ایران و آن هم در صنوفی کلیدی مثل تهیه کنندگی و کارگردانی شکل می‌گیرد، رسالت برنامه هفت باید رصد مسائل مهم‌تری از روال روتین این برنامه باشد.

حال این سوال مطرح می‌شود که آیا این برنامه نباید با اختصاص همه یا دوسوم از زمان خود به مسائل مهمی ازجمله بسته شدن خانه سینما، اساسنامه آن و بازگشایی مجددش بپردازد؟ اگرچه ممکن است سازندگان این برنامه مدعی باشند در یکی از برنامه‌ها با حضور تهیه‌کننده و کارگردانی از این عرصه چنین اتفاقی افتاده است؛ اما آن برنامه جز فضایی برای بحث و جدل‌های لفظی و کلامی، چیزی دیگر نبود.

اصغر قهقرایی