روزهای تلخ

فاجعه اول؛ منامه

مدتی پس از جام ملت‌های 2000 لبنان، میروسلاو بلاژه‌ویچ به عنوان سرمربی جدید تیم ملی انتخاب شد، مربی کرواتی که تیم ملی فوتبال کرواسی را به مقام سومی جام‌جهانی 1998 فرانسه رسانده بود. این پیرمرد کروات وظیفه داشت تیم ملی ایران را به جام‌جهانی کره و ژاپن برساند و چقدر هم در ابتدای کار موفق بود. هنگامی که تیم ملی فوتبال ایران در نخستین بازی خود در مرحله مقدماتی جام‌جهانی 2002 کره و ژاپن، عربستان را با دو گل علی دایی در ورزشگاه آزادی شکست داد، سرمربی کروات تیم ملی در حالی که بشدت احساساتی شده بود عنوان داشت تیم ایران نه‌تنها صعود راحتی به جام‌جهانی خواهد داشت، بلکه حتی در جام‌جهانی از گروه خود براحتی صعود می‌کند.

در ادامه این رقابت‌ها اما ایران در بانکوک با تایلند بدون گل مساوی کرد و در بغداد با دو گل علی دایی و علی کریمی عراق را شکست داد، اما حراج امتیاز در بازی با بحرین که در ورزشگاه آزادی برگزار شد در بازی‌های بعدی برای بلاژه‌ویچ دردسرساز شد. در این دیدار که با تساوی بدون گل به پایان رسید، علیرضا نیکبخت و علی کریمی تا توانستند موقعیت‌های گلزنی را از دست دادند تا بعد حسرت این گل‌های نزده را بخوریم. کار بزرگ بعدی شاگردان بلاژه‌ویچ در عربستان بود، تیم ایران ابتدا یک گل عقب افتاد، اما علی دایی با یک ضربه سر استثنایی آن گل را جبران کرد. با اشتباه خط دفاعی باز هم ایران یک گل عقب افتاد، اما این بار سیروس دین‌محمدی این گل را جبران کرد تا بازی 2 بر 2 تمام شود. بعد از این بازی مطبوعات از این تساوی به عنوان پیروزی یک امتیازی یاد کردند. در ادامه این رقابت‌ها، کسب دو پیروزی پیاپی مقابل تایلند و عراق مقدماتی صعود به جام‌جهانی 2002 را فراهم کرد، اما فاجعه منامه و آن شکست عجیب و غریب مقابل بحرین جشن صعود را به هم زد. ایران که با این شکست تراژیک به جای عربستان به پلی‌آف رفت، ابتدا امارات را در دو بازی رفت و برگشت شکست داد، اما در مرحله بعد در دو بازی رفت و برگشت مقابل ایرلند 2 بر یک شکست خورد تا حسرت صعود به جام‌جهانی 2002 برای همیشه به دل فوتبال ایران بماند. ایران، کار دشواری برای صعود به جام‌جهانی نداشت، اما از دست‌دادن امتیاز در برابر بحرین و تایلند و آن شکست وحشتناک و غیرمنطقی در منامه ایران را در سخت‌ترین مسیر ممکن قرار داد.

فاجعه دوم؛ تهران

پس از صعود بی‌دردسر به جام‌جهانی 2006 تراژدی بعدی در مقدماتی جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی رقم خورد، زمانی که علی دایی سکاندار هدایت تیم ملی شده بود. تیم ملی فوتبال ایران در مقدماتی جام‌جهانی 2010 آفریقا همان کاری را کرد که در مقدماتی 2002 انجام داد؛ یعنی به حراج گذاشتن امتیاز آن هم در برابر تیم‌هایی نظیر امارات. همانند رقابت‌های مقدماتی جام‌جهانی 2002 کره و ژاپن فاجعه‌ای از صعود تیم ملی به جام‌جهانی جلوگیری کرد، فاجعه‌ای که در تهران و در برابر عربستان رقم خورد. تیم ملی فوتبال عربستان هشتم فروردین سال 88 در ورزشگاه آزادی 2 بر یک مقابل عربستان مغلوب شد تا عرب‌ها پس از پایان این بازی رقص و پایکوبی راه بیندازند. تیم ملی فوتبال ایران در این دیدار یک گل از عربستان پیش بود، لبخند علی دایی در حالی که روی نیمکت نشسته بود حاکی از این بود که او خود و تیمش را پیروز این میدان می‌دید، اما دو گل عربستان همه چیز را به هم ریخت.

پس از این بازی علی دایی از کار خود برکنار شد تا سلسله اتفاقاتی افشین قطبی را به مسند سرمربیگری تیم ملی بنشاند، اما این مربی که ادعا داشت کره‌ها را به اندازه کف دستش خوب می‌شناسد نیز ناکام بود و حتی نتوانست ایران را به جایگاه سوم یعنی پلی‌آف برساند. تیم ملی فوتبال ایران تقریبا همان شرایطی را در مقدماتی 2010 تجربه کرد که کرش هم در مقدماتی 2014 آن را حس کرد البته با این تفاوت که کرش دو چیز خیلی با ارزش در اختیار داشت؛ فرصت و شانس که از هر دو به بهترین شکل ممکن استفاده کرد.