سربازانی از جنس آینده

در واقع پژوهش‌هایی که در برخی موسسات وابسته به صنایع دفاعی کشورهای مختلف انجام می‌گیرد، ایجاد توانایی‌هایی خارق‌العاده در سربازان و در یک کلام ایجاد لشکری از ابرسربازان را در دستور کار خود دارند.

اگر ادامه این پژوهش‌ها با مخالفت‌های اخلاقی از سوی مردم روبه‌رو نشود، شاید در آینده حضور انبوهی از ابرسربازان تغییر ژنتیک یافته را در میدان‌های نبرد شاهد باشیم که می‌توانند شیوه سنتی مبارزه در چنین موقعیت‌هایی را به طور چشمگیری دگرگون سازند.

سربازانی که با سرعتی نزدیک به یک قهرمان دوومیدانی المپیک می‌دوند، نیازی به خواب و خوراک ندارند، قادر به ترمیم بخش‌های از دست رفته بدن خود هستند، اجسام با وزن بسیار سنگین را جابه‌جا کرده و از طریق تله پاتی با فرمانده و سایر سربازان ارتباط برقرار می‌کنند.

شاید این توصیف‌ها ما را بیشتر به یاد فیلم‌های علمی ـ تخیلی بیندازد، اما روند فعلی پژوهش‌ها به سمتی است که شاید در آینده شاهد حضور این ابرسربازان در میدان‌های نبرد باشیم.

اما براستی چگونه می‌توان چنین توانایی‌های منحصربه‌فردی را در یک انسان جای داد؟ پاسخ این پرسش در تکنیک‌های تغییر ژنتیک نهفته است.

هم‌اکنون بیشتر روش‌های تغییر ژنتیک به این طریق است که یک دی.ان.ای دستکاری شده در یک ویروس قرار می‌گیرد و این ویروس به بدن انسان تزریق می‌شود. در مرحله بعدی این ویروس وارد سلول‌های بدن شده و دی.ان.ای دستکاری شده خود را به دی.ان.ای درون سلول متصل می‌سازد.

حال پرسش اینجاست که آیا می‌توان از همین روش در مقیاس انبوه برای ایجاد تغییرات گسترده ژنتیک در انسان‌ها استفاده کرد؟ برخورد سایر انسان‌ها با چنین ابرانسان‌هایی چه خواهد بود؟ اینها پرسش‌هایی است که هنوز پاسخ روشنی برای آنها نیافته‌ایم.

بی‌شک بسیاری از ما دوست داریم چنین ویژگی‌های منحصر به فردی داشته باشیم، اما آیا این کار از نظر اخلاقی درست است؟ اصلا این فناوری‌ها چه زمانی در اختیار انسان‌های معمولی قرار می‌گیرد؟

شاید نامیرا شدن آدمی از نظر ما امری نشدنی باشد، اما بهره‌گیری از فناوری‌های مختلف در درون بدن و نیز ایجاد تغییراتی در ژن‌های آدمی، به نوعی اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.

ایجاد ابرسرباز یکی از برنامه‌ها برای افزایش توان مقابله با دشمن است. در این میان برخی دیگر از فناوری‌ها نیز می‌تواند گام به گام با سربازان همراه بوده و اطلاعات مورد نیاز آنها را فراهم کند.

همان طور که اشاره شد بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در صنایع دفاعی به امری اجتناب‌ناپذیر بدل شده است، اما پرسش مهم این است که آیا ممکن است این تجهیزات، سبب شکل‌گیری نوعی استبداد مبتنی به فناوری از سوی کشورهای ابرقدرت دنیا شود؟