آتش دودستگی در خرمن تکواندو

اگر تیم ملی تکواندو در این سال‌ها انبوهی افتخار تیمی و مدال در رویدادهای مختلف آسیایی، جهانی و المپیک برای ورزش کشورمان به ارمغان آورد بی‌تردید و بنا به اذعان مسوولان فدراسیون تکواندو ریشه اصلی آن در دورماندن از حاشیه‌های مخرب بود.

حواشی‌ای که گرچه به نوعی با طبیعیت ورزش عجین شده است، اما در این سال‌ها هیچ‌گاه در تکواندو سر بر نیاورد و در نطفه خفه شد. اما این قصه سال گذشته تغییر کرد.

برکناری سرمربی تیم ملی که البته فدراسیون آن را پذیرش استعفای رضا مهماندوست خواند، موجی از اختلاف و انتقاد و گاهی پرده‌دری‌ها را در این ورزش بدون حاشیه! به راه انداخت.

موجی که در سه رویداد گذشته دودش در چشم تیم ملی رفت و بس. از دست رفتن سکوی قهرمانی آسیا، دلخوش ماندن به تک‌مدال نقره باقری معتمد در المپیک و پس دادن سکوی قهرمانی جام‌جهانی به کره جنوبی ـ که همین چندی پیش رخ داد ـ سه پیامد رگباری شکل‌گیری آن حواشی بوده و هست.

اما از دست‌رفتن سکوی قهرمانی مسابقات آسیایی و جام‌جهانی به همان اندازه برای ما ناراحت‌کننده است که برخی اظهارنظرها و در واقع شادمان‌شدن از این تنزل تیم ملی، موجب نگرانی است.

به طور طبیعی همه اهالی این ورزش ته‌دل خود چیزی جز موفقیت تکواندو را نمی‌خواهند، اما از یک‌طرف توجیه شکست‌ها ـ یا تنزل رتبه ـ و از طرفی اظهارنظرهای نیش‌دار هیچ دردی را از تیم ملی دوا نمی‌کند، بلکه فدراسیون تکواندو باید فارغ از همه اختلاف نظرها بار دیگر روحیه یکدلی بر همه اعضای این خانواده حکمفرما کند، چرا که آنچه در تاریخ ثبت می‌شود موفقیت تیم ملی است، حال با رضا مهماندوست سرمربی سابق به دست آید یا با فربیز عسگری، سرمربی کنونی تیم ملی.

در این میان همزمان با نایب‌قهرمانی تیم ملی تکواندو در جام‌جهانی، موفقیت کاراته در نوع خود برای همه ورزش‌ها از جمله تکواندو پندآموز بود.

درخشش تیم ملی کاراته در رقابت‌های جهانی هم به همان اندازه برای خانواده این ورزش تامل‌برانگیز بود که از نقطه نظر پایان باندبازی‌ها می‌تواند نقطه عطفی برای اوجگیری کاراته ایران تلقی شود.

شیر خفته کاراته ایران در حالی در مسابقات جهانی پاریس با کسب سه مدال طلا، نقره و برنز بیدار شد که استارت این بیدارباش از حدود یک‌سال پیش و با کنار گذاشتن حب و بغض‌های فردگرایانه در مدیریت و هدایت تیم ملی زده شد و اندک کسانی که آرزوی زمین خوردن این تیم را داشتند در شرایط فعلی یا سکوت پیشه خواهند کرد یا برای موفقیت ملی دیگر چوب لای چرخ این ورزش نمی‌گذارند، چون همه خانواده کاراته طی چند سال گذشته پیه چنددستگی به تنشان مالیده شد.

تکواندو هم که حالا در مسیر قرار گرفتن در شرایط چند سال پیش کاراته است، با این تفاوت که به جهت المپیکی بودن مطمئنا فراتر از کاراته برای مجموع ورزش ایران حائز اهمیت است و قرار گرفتن آن در سراشیبی تلخی دوچندانی خواهد داشت.

صرف‌نظر از درست یا غلط بودن تغییراتی که پیش از بازی‌های المپیک در کادرفنی تیم ملی تکواندو رخ داد و این‌که اساسا فدراسیون یا سرمربی سابق تیم ملی در پیش آمدن آن شرایط چند درصد مقصر بودند، هر چه سریع‌تر آتش این اختلاف باید فروکش کرده و با فراهم‌کردن فضای همدلی در تکواندو مانع آن شد که شاید یک سوء‌تفاهم یا سوء‌تدبیر این ورزش پرافتخار را در منجلاب دو دستگی و چنددستگی گرفتار کند.

بازهم می‌گوییم سرمربی تیم ملی هرکس می‌خواهد باشد، مهم آن است هم از همه ظرفیت‌ها بخوبی استفاده شود و هم هیچ‌کس در ته دلش از ناکامی تیم ملی خوشحال نشود.