خرمای چینی... فاتحه!

می‌خندید؟!.... از کجا معلوم؛ شاید فردا جدی شد و دیگر خنده نداشت. مگر دیروز به واردات عسل و خرما و دسته‌بیل و خلال دندان از چین نمی‌خندیدیم؟.... دیدید جدی شد!

خبر وارده: «دبیر انجمن خرما گفت: در صورت ادامه واردات خرما از چین، بزودی مجبور خواهیم شد نان ایرانی را با خرمای چینی بخوریم. وی با اشاره به این که اقتصاد شش استان جنوبی کشور به خرما وابسته است، اضافه کرد که در صورت ادامه مشکلات موجود، تمامی نخلستان‌های خرما تا پنج سال آینده خشک خواهد شد و ما به واردکننده خرمای چینی تبدیل می‌شویم. چین دومین سال است که تولیدکننده خرما شده و محصولش را به ایران نیز صادر می‌کند.» ـ به نقل از همه؛ بجز دولت!

بسته پیشنهادی: در راستای حمایت از تولیدات ملی، وظیفه همه است که به ارائه راهکار در راستای کاستن از حجم واردات چیزهای بی‌خود از چین که خودمان نوع باخودش را داریم، اقدام کنند. از این‌رو، ما نیز از نگاه خودمان و به سبک معمول و مأمول خودمان، راهکارهایی چند تقدیم می‌کنیم. باشد که چاهکار نباشد. عنایت بفرمایید:

1ـ فاتحه‌خوانی: با عنایت به آنچه گفته شد، اگر خرمای چینی خوردید، یک فاتحه هم برای نخلستان‌های خدابیامرزمان بخوانید. البته ان‌شاءالله که برعکس شود. خرمای ساخت نخل‌های خودمان را بخوریم و فاتحه برخی واردات غیرلازم چینی را بخوانیم. آن قدر واردات چینی زیاد شده که باید مشت مشت خرما برداریم!

2ـ سفارش به ورثه: به هر حال مرگ حق است. همه رفتنی‌اند. هیچکس دررفتنی نیست. حالا یکی امروز، یکی صد سال دیگر. فلذا توصیه می‌کنم که اشخاص در وصیت‌نامه خود حتما قید کنند که راضی نیستند کسی در عزای آنها خرمای چینی بخورد و اضافه نمایند که راضی نیستند کسی خرمای چینی سر قبرشان بیاورد. تن‌شان در گور روی ویبره می‌رود.

3ـ عدم واردات: برای آن که هیچکس مصداق «رطب خورده منع رطب چون کند؟» نشود و بتواند به دیگران نصیحت کند که از چین لااقل خرما وارد نکنند؛ لازم است که خودش نیز به هیچ وجه من الوجوه (ولو وجوه نقدی دلاری!) دست به واردات خرما نزند. از این قضیه واردات خرما، صرف‌نظر کند.

4ـ برخورد هسته‌ای: این یکی، بیش از آن که بسته پیشنهادی باشد، هسته پیشنهادی است. هرکس را که به خاطر منافعش دست از وارد کردن خرمای چینی نکشید؛ بگیرند باور کنید من هم آدمم و گاهی عصبانی می‌شوم. حالا گاهی مدتش طول می‌کشد. قول می‌دهم دیگر تکرار نشود.