فرقه ای متکی به دلارهای نفتی

این نوشته نگاهی دارد به این ابزارهای مادی:

پول

پول یکی از مهم‌ترین ابزارها برای گسترش یک جنبش است. اسکناس‌های انبوه باعث می‌شود هم در بعد فرهنگی و هم در سایر ابعاد مثل بعد نظامی دست رهبران گروه باز باشد و بتوانند با خیال راحت به گسترش آن بیندیشند.

سلفی‌گری یکی از ثروتمندترین فرقه‌های جهان است. حجم عظیم این ثروت از دولت‌های سلفی و وهابی بخصوص دولت عربستان سعودی می‌رسد.

عربستان سعودی با درآمد سرشار خود از نفت و فرآورده‌های آن و نیز صنعت گردشگری در کنار برخی محصولات صنعتی یکی از ثروتمندترین کشورهای جهان است که قابلیت حمایت مالی بی‌چون و چرا از مذهب سلفی را دارد و از آنجا که مذهب رسمی و حکومتی این کشور هم همین مذهب است از هیچ کمکی برای گسترش این مذهب دریغ نمی‌کند.

در عین حال نباید اندیشید که این فقط دولت عربستان سعودی است که به سلفیون کمک می‌کند. تقریبا تمام دولت‌های عربی حاشیه خلیج فارس چنین مساله‌ای را در هزینه‌های خود لحاظ می‌کنند.

البته تمام پول سلفیون هم از طریق کمک‌های دولتی تامین نمی‌شود. گزارش‌هایی مبنی بر تولید و قاچاق مواد مخدر و نیز قاچاق اسلحه نیز به گوش می‌رسد.

در کنار قدرت مادی، قدرت اسلحه نیز یکی از ابزارهای مادی بسیار بزرگ سلفیون است. آشکار است که گروه‌های جهادی سلفیون در حال حاضر در بیشتر مناطق جغرافیایی دنیا گروه‌های تروریستی دارند.

مهم‌ترین این گروه‌ها القاعده است که شاخه‌های مختلف نظامی در قاره‌ها و کشورهای مختلف دارد. در کنار این گروه، شبه‌نظامیان دیگری هم هستند که با تئوری‌های سلفیون به جنگ با کفار می‌روند. در ایران هم گروهی با عنوان جندالله در سیستان و بلوچستان، اقدام به عملیات تروریستی می‌کردند که با دستگیری و اعدام فرمانده آنها، عبدالمالک ریگی، فعالیت این گروه هم ​پایان یافت.

سلفیون به غیر از پول و اسلحه، به منبع همیشگی قدرت یعنی حاکمیت هم دسترسی دارند. ممکن است تصور شود​ سلفیون همواره گروهی بوده‌اند که​در اپوزیسیون حکومت​ها بوده‌اند، اما از زمان تشکیل دولت سعودی در عربستان و بعد از آن رشد اندیشه وهابیت در کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس؛ حکومت‌هایی در منطقه خاورمیانه به​وجود آمدند که منادی اندیشه سلفی‌گری بودند و با تمام امکانات خود برای این مذهب کوشیده‌اند. ​

یکی از نقاط قوت سلفیون، استفاده تام آنها از رسانه است. سلفیون با استفاده از قدرت مادی خود توانسته‌اند شبکه‌های تلویزیونی متعدد و بعضا با کیفیت بالا تاسیس کنند.

رسالت تعداد زیادی از این شبکه‌ها، سرگرمی است و شاید در آنها برخی قواعد اسلامی هم رعایت نشود.​