هلال ماه قرص کامل می‌شود

حتما می‌دانید ماه عسل یک موقعیت زمانی نیست. یک موقعیت مکانی به حساب می‌آید که چند سالی است در موعد زمانی خاصی پیدایش می‌شود و خیلی‌ها را تا ثانیه‌های به خدا رسیدن همراهی می‌کند؛ برنامه‌ای که به خاطر دیده شدن بسیار، به رسم معمول حاشیه‌هایی هم به دنبال دارد.

امسال علی ضیا مجری برنامه ماه عسل است. او را با برنامه موفق «نیمروز» به خاطر داریم، برنامه‌ای که ساعت پخش خوبی نداشت، اما به خاطر خلاقیت در شیوه اجرا و کارگردانی دیده شد. علی ضیا اگرچه کار اجرا را با رادیو جوان آغاز کرد، اما با همین برنامه نیمروز شهرت یافت.

شبکه سه هم وقتی می‌خواست سکان اجرای برنامه ماه عسل را به دست یک مجری جوان بسپارد سراغ علی ضیا رفت.

حضور او در این برنامه حاشیه‌هایی به همراه داشت. برخی گفتند چرا احسان علیخانی رفته و برخی هم از مجری جدید استقبال کردند.

حالا قرار است ما مهمان ماه عسل باشیم. می‌خواهیم روایتی از پشت صحنه این برنامه داشته باشیم. برای تهیه گزارش با کیوان مدنی، یکی از تهیه‌کنندگان این برنامه تماس می‌گیرم و هماهنگی‌های لازم انجام می‌شود.

مقصد، استودیوی شماره 14 واقع در ساختمان سیماست؛ محلی که دکور ویژه برنامه ورزشی لیگ 2012 اروپا هم در سوی دیگر آن قرار دارد. کمی زودتر از آغاز برنامه در محل حاضر می‌شوم. کیوان مدنی و مجید یوسفی در رژی پخش حضور دارند. با گروه سلام و احوالپرسی می‌کنم و وارد استودیو می‌شوم و منتظر آغاز برنامه می‌مانم.

دوربین‌ها مهیای برداشت تصاویر هستند. هریک از عوامل از راه می‌رسند. کم‌کم دو مهمان برنامه در استودیو حضور می‌یابند.

سیدعبدالله احمدی، ناوسروان تکاور دریایی فرمانده تیم تصرف واحد شناور و حسین حریری، فرمانده ناوتیپ زیر سطحی منطقه یک نزاجا.

دشواری عنوان و سمت این افراد شاید موید مسوولیت و وظایف سنگین‌شان در نیروی دریایی ارتش باشد. لباس فرم تن دارند و روی مبلمانی که پشت دکور برنامه ماه عسل تعبیه شده است، می‌نشینند.

مسوول هماهنگی برنامه سمت و سوی گفت‌وگو را با مهمانان برنامه چک می‌کند. علی ضیا، مجری برنامه هم از راه می‌رسد. یکی از صندلی‌های دکور را جابه‌جا و به پشت دکور منتقل می‌کند تا پلاتو شکل نوآورانه‌تری به خود بگیرد.

برنامه شروع می‌شود. مجری حرکت خود را از پشت صندلی آغاز می‌کند، بتدریج گام بر می‌دارد و به سمت جلوی دکور پیش می‌آید.

در حالی که این جملات را بیان می‌کند: ماه عسل یه ماه کاملا خودمونیه. یه ماه برای خودم و خودش. یه قرار بسیار عاشقانه برای ما آدم‌هایی که فکر می‌کنیم یا می‌دونیم که کارمون درست نیس و حواسمون به رفتار و کردار و عمل‌مون نبوده... روی صندلی می‌نشیند و حرف‌هایش را ادامه می‌دهد.

مثل همیشه برنامه را با توکل به خدا آغاز می‌کند: توشه‌ای جز توکل نداریم. با توکل به نام اعظمت برنامه را آغاز می‌کنیم.

تیتراژ برنامه پخش می‌شود. تصاویری از حرم امام رضا علیه السلام است. عوامل برنامه فرصت دارند خود را برای بخش بعدی آماده کنند.

غوغایی بر استودیو برپاست که بهترین توصیف آن سرعت در انجام کارهاست. همین چند ثانیه ناقابل انرژی مضاعفی را بر استودیو حاکم می‌کند اما خاصیت برنامه زنده برای عوامل آن بی‌تردید استرس‌هایش است.

چند ثانیه پایانی تیتراژ مدام توسط منشی صحنه و مدیر صحنه اعلام می‌شود. همه باید آماده شوند، چون چند ثانیه دیگر روی آنتن هستند. تصویربردار زاویه دوربین را تنظیم می‌کند.

علی ضیا از تصویربردار می‌خواهد تصویر مدیوم شات از او نگیرد تا حرکت دست هایش از کادر دوربین خارج نشود. ال‌سی‌دی قرار گرفته در پشت دکور، وله‌ها و آیتم‌های برنامه را نمایش می‌دهد. ضیا بعد از پایان یافتن تیتراژ برنامه از پله دکور بالا می‌رود. دوران کودکی و حال و هوای آن را با بزرگسالی مقایسه می‌کند.

تغییر دوربین‌ها همواره به او علامت داده می‌شود. در همین زمان آیتم حافظان قرآن به پخش می‌رسد. تصاویر مربوط به فردی به نام فرشاد منایی، کارشناس ارشد علوم قرآن و حدیث است که موفق به حفظ کامل قرآن کریم شده است.

پس از آن نوبت به بخش گپ و گفت صمیمانه ماه عسل است که تقریبا اصلی‌ترین بخش این برنامه است. مهمان نخست برنامه سیدعبدالله احمدی است. روبه‌روی دوربین قرار می‌گیرد.

طبق معمول بعد از پخش وله نام موسسه حمایت‌کننده و سوال برنامه توسط مجری ذکر می‌شود. سوال برنامه تا پایان شب‌های قدر تغییر کرده است. فکر می‌کنید چه کار خوبی انجام داده اید که شایسته پاداش70 برابری براساس روایات است؟

مجری به طور ناگهانی گفت‌وگوی خود را با مهمان برنامه با بیان این سوال که دریا چطور است آغاز می‌کند. برنامه حالتی صمیمانه و گپ و گفتی خودمانی به خود می‌گیرد. پس از گذشت دقایقی از بحث آیتمی درباره اقدامات مهمان برنامه و موفقیت‌های او در عرصه نیروی دریایی به پخش می‌رسد.

تمام دست‌اندرکاران و عوامل حاضر از جمله ما به محتوای آن توجه کرده و درباره مستند در فضای استودیو صحبت می‌شود. 20 ثانیه زمان تا اتمام این بخش باقی مانده است. ضیا روی صندلی می‌نشیند.

کلام او با لحنی طنزآمیز همراه و سوالاتش گاهی با چاشنی شیطنت آمیخته می‌شود. برای مثال این که آیا دزدان دریایی شبیه قصه‌ها بودند یا نه.

افشین حسین‌خانی، سردبیر برنامه که بیشتر اهالی رادیو و شنوندگانش او را می‌شناسند هم در استودیو حضور دارد و با دقت به محتوای برنامه نظارت می‌کند.

هنگام پخش وله‌ها نظرات خود را نسبت به نوع اجرای علی ضیا به او یادآوری می‌کند. تهیه‌کنندگان برنامه هم گاهی به استودیو می‌آیند و از نزدیک شاهد اجرای برنامه هستند.

به میانه برنامه نزدیک می‌شویم. پیام بازرگانی پخش می‌شود. در این هنگام مهمان دوم برنامه مقابل دوربین قرار می‌گیرد. گفت‌وگو از سر گرفته می‌شود.

محتوای صحبت کمی تخصصی شده و درباره ضوابط و کنوانسیون‌های مربوط به حقوق حرکت و تردد در دریاها صحبت می‌شود.

«به طور کلی فضای برنامه غالبا از الگوی زیر پیروی می‌کند. ورودی آنی و ناگهانی به بحث با مطرح کردن سوال درون متنی، افشای تدریجی هویت مهمان و ذکر ضمنی دلیلی که به برنامه دعوت شده است و سپس ورود به مباحث تخصصی و بیان راهکار و پیام‌های باز اخلاقی که می‌توان از محتوای برنامه برداشت کرد.» اینها را علی ضیا درباره برنامه ماه عسل می‌گوید.

ساعت به وقت اذان نزدیک می‌شود. لحظه‌های پرتپش پایان یک روز دیگر از ماه خدا و غروب تامل انگیز لحظه خداحافظی.

بهترین هدیه دنیا یعنی دو جلد قرآن کریم به رسم یادبود به مهمانان برنامه اهدا می‌شود. ساعت 8:20 دقیقه است و علی ضیا برنامه را با خواندن یک بیت شعر و تقدیم کردن آن به حضرت علی‌اکبر به پایان می‌برد و به این ترتیب یکی دیگر از برنامه‌های هلال ماه عسل ادامه می‌یابد. (جام جم - ضمیمه قاب کوچک)