ایکس ـ 20 بوئینگ

جنس بدنه و بال‌ها که در نوک آنها بالک‌های عمودی قرار داشت، از فلزات آبدیده‌ای بود که می‌توانست در برابر درجه حرارت‌های خیلی زیاد مقاومت کند و تلاش شده بود از فناوری عایق‌های فنا شونده استفاده نشود تا فضاپیما بسرعت بتواند عملیاتی شده و مجددا به فضا بازگردد.

ایکس ـ 20 برای فرود چرخ نداشت، چون تصور می‌شد لاستیک چرخ‌ها در برابر دمای زیاد ناشی از فرود از بین رفته و ذوب شود. در عوض این فضاپیمای افسانه‌ای چرخ‌هایی فلزی داشت که از آلیاژی منعطف ساخته شده بودند.

ایده ساخت این فضاپیما را باید در اتاق‌های فکر آلمان نازی جستجو کرد، جایی که اویگن سانجر یک مهندس خلاق آلمانی ـ اتریشی تلاش داشت بمب‌های موتورداری بسازد که سوار بر موشک به فضا رفته و سپس در بازگشت به جو خود را هدایت کند تا هم مسافت بیشتری طی کند و هم دقیق‌تر به هدف بزند. ایکس ـ 20 با تمام موفقیت‌هایش گرفتار القاب شده بود و معلوم نبود آیا یک فضاپیمای تجربی است یا وسیله‌ای با قابلیت‌های اکتشاف فضایی یا یک سیستم بمباران هوایی ـ فضایی. همین سردرگمی باعث شد در سال 1963 رابرت مک نامارا وزیر دفاع وقت این پروژه را لغو کند تا ایکس ـ 20 هم به مجموعه ایکس‌های ناموفق تاریخ بپیوندد. لغو پروژه در حالی صورت گرفت که حتی لیستی از فضانوردان احتمالی برای اولین پرواز فضایی این فضاپیما تهیه شده بود.