شمیم شرقی

!به خط وخال گدایان مده خزینه دل

کد خبر: ۴۳۶۹

نازنین "نگار"ی ، "عاشق " بیقرار خود را اذن وصال داد و به پیش خود خواند! عاشق ، مات و مبهوت از رسیدن لحظه وصل بلافاصله ، نامه ای را گشود و با القاب و طمطراق فراوان ، شروع به خواندن آن کرد: متن مکتوب در مدح و ستایش "محبوب " و توصیف روزهای فراق و شبهای دیجور هجران "نگار" بود!"دلدار" گفتا: این نامه را برای "که " نوشته ای؛"یار" گفت : از برای "تو"!معشوق گفتا: حالا که به وصالم رسیده و روبرویم قرار گرفته ای ، خواندن چنین نامه پرسوز و گدازی ، جز اتلاف وقت ، چیز دیگری نیست!گفت معشوق ؛ گر این بهر من است،گاه وصل ، این عمر ضایع کردن است!"یار" پاسخ داد: بلی ، من هم از لحظه ای که پیش تو بار یافتم ، آن شور و شوقی را که در نامه نگاشته ام ، در خود نمی یابم و آن همه جمال و کمال رویایی را که تصور می کردم ، در تو نمیبینم!"دلدار" گفتا: در این صورت ، بدان که من به تنهایی معشوقت نبوده ام ! بلکه معشوق تو دو تاست : یکی ؛ وجود من و دیگری ؛ آن شور و حال دست نیافتنی و هجرانی بود که تو را به من عاشق و مایل کرده بود! پس ؛ من ، نیمی از "مقصود" توام ! "معشوق حقیقی " مافوق این قال و حالهاست . او کمال و جمال مطلقی است که کامل و تجزیه ناپذیر و فراموش نشدنی است . برو در پی "نگار"ی باش که گذشت ایام و هجر و وصل ، عشق وی را در دلت سرد و در منظرت به دو نیم نکند!هست معشوق آن که او "یک تو" بودمبتدا و منتهایت او بودچون بیابیش و نباشی منتظرهم هویدا او بود، هم نیز سررو چنین عشقی گزین گر زنده ایورنه وقت مختلف را بنده ایبسیاری از ما آدمیان ، هماره بر چیزهایی که نداریم ، حسرت می خوریم و از نعمتهای پیدا و پنهان خویش غافلیم و قدرشان را نمی دانیم و چه بسا در دل ، آرزوهای دراز داریم این عطش دایمی را "حضرت عظیم " در ذات بشر نهاده است برای پویایی دایمی و نپوسیدن و راکد نماندن ! پس ، نفس "خواستن " و جهد کردن برای دست یافتن به آن ، نه تنها مذموم نیست که مقدس است و شوقی است شیرین برای زنده ماندن!سعادتمند، آنان که در این عطشانی و جوشش و پویشها، بیشتر به دنبال نیکیهای ناب و مقصدهای معنوی و معرفتی و میوه دانایی اند و با بهره مندی از امیال معتدل مادی و جسمی ، تمام هم و غم خویش را در جهت رشد و فلاح و رسیدن به وصال "معشوق حقیقی" معطوف میدارند.به خط و خال گدایان ، مده خزینه دلبه دست شاه وشی ده که محترم دارد