نادی: ولاسکو با کسی شوخی ندارد

به شروع رقابت‌های جام ملت‌های آسیا در ایران نزدیک می‌شویم، در حالی که هنوز سایه شوک باخت به چین در راه رسیدن به لیگ جهانی از سر تیم ملی ما رد نشده است. فکر می‌کنید ولاسکو بتواند ما را در ایران قهرمان آسیا کند تا از آن شوک خارج شویم؟

من به پرسش شما اشکال وارد می‌کنم، چون اساسا ولاسکو به تنهایی هیچ کاری نمی‌تواند بکند، بلکه او با حمایت شما رسانه‌ها، ما بازیکنان، مسوولان فدراسیون، تماشاگران و همه و همه است که می‌تواند موفقیت را به ارمغان آورد.

در مورد بازی با چین در راه رسیدن به لیگ جهانی باید بگویم متاسفانه چنین اتفاقی در آن بازی نیفتاد، یعنی ما در وهله اول، ضربه اصلی را از نوع برنامه‌ریزی و اطلاع‌رسانی فدراسیون جهانی والیبال خوردیم که تنها به فاصله 20 روز پیش از شروع آن بازی، زمان بازی را به ما اطلاع داد. در چنان شرایطی، واقعا تیم ملی نتوانست هماهنگی‌های لازم را برای در اختیار گرفتن تمام نیروهای خود انجام دهد. در حالی به مصاف چینی‌ها رفتیم که یکی دو بازیکن ما مثل کمالوند در تیم نیروهای مسلح، آماده حضور در رقابت‌های ارتش‌های جهانی بودند، تیم پیکان رقابتی موازی در جام باشگاه‌های آسیا در پیش داشت و چند بازیکن کلیدی مصدوم روی دست مربی بود. من و موسوی با مصدومیت بالایی که داشتیم خود را در آخرین لحظات به تیم رساندیم ولی نظری افشار، کشاورزی و محمدکاظم نتوانستند از کمند مصدومیت خارج شوند و برسند.

ببینید در گوانگجو وقتی در 3 گیم، میزبان مدعی را بردیم که پیش از آن، چند تیم دیگر را هم برده بودیم تا تیم به نقطه اوج شرایط روحی ـ روانی و اعتماد به نفس برسد. در حالی که این‌بار به دلایلی که ذکر کردم این اتفاق نیفتاد و تیم ناقصی در اختیار ولاسکو قرار گرفت که دست او را خالی گذاشت. با همه این موارد، تیم ایران باز هم تا نزدیکی پیروزی بر چین پیش رفت، ولی این اتفاق صورت نگرفت.

اگر ولاسکو تنها بماند و هر مربی بدون در نظر گرفتن اولویت و تقدم محض تیم ملی، بازیکنان خود را بخواهد و نوعی سنگ‌اندازی کند، بالاخره او هم تنها یک نفر است و بدون کمک‌های لازم و بازی‌های تدارکاتی کافی، کاری از پیش نخواهد برد.

ولاسکو با هیچ کس تعارفی ندارد و او کسی نیست که بازیکنی بتواند نداشتن آمادگی ایده‌آل جسمانی خود را با بهره‌گیری از چاشنی تجربه از چشمانش پنهان کند.

او توقع بالایی دارد و هیچ اهمیتی برای اسم کسی قائل نیست. مطمئن باشید نفراتی را که او انتخاب می‌کند دارای آمادگی بالای بدنی لازم برای انجام توقعات فنی او هستند. بازی‌های سخت بین‌المللی، جایی نیست که بازیکنی بتواند به صرف تجربه‌های خود، توان و آمادگی غیرممتازش را پوشش دهد. من هم تا موقعی که احساس کنم موثر هستم و این تاثیر برای افتخارآفرینی ایران مفید است به تیم ملی خدمت خواهم کرد. خیلی مایلم تا آخر عمر بازی کنم، ولی تصمیم واقع‌بینانه این است که بعد از جام ملت‌های آسیا و المپیک 2012 لندن، خود پیراهن تیم ملی را تن جوان شایسته پوشیدنش کنم.

این مشکل دلایل مختلفی داشت، ازجمله این که مهره‌گیری خوبی نکرده بود. ولی ستاره‌های ملی‌پوش زیادی در این تیم گرد هم آمده بودند.

ما حساب زیادی روی محمدکاظم کرده بودیم، چون او بازیکن شاخصی در والیبال ایران و آسیاست، ولی متاسفانه نتوانستیم از او بهره بگیریم. ضمن این که در پست 4 واقعا تیم ما لنگ می‌زد. ما در این پست، بازیکن پا به سن گذاشته و ناآماده‌ای داشتیم که والیبالش تمام شده بود. او ابتدای فصل به هیچ وجه نتوانست سرویس مناسبی به تیم بدهد. وقتی هم در انتهای فصل به شرایط مطلوبی رسید که دیگر فایده‌ای نداشت. به هر حال خلأهایی به لحاظ مهره‌ای در داماش سال گذشته وجود داشت تا این تیم نتواند روند موفقیت و پیشرفت نسبی فصل قبل از آن را ادامه دهد. ما دو فصل پیش، در حالی که فاصله چندانی تا قهرمانی نداشتیم در نخستین حضور جدی خود در لیگ، مغلوب شرایط پلی‌آف شدیم و به عنوان چهارمی رسیدیم. حق داماش دو سال پیش، بیش از یک عنوان چهارمی بود. البته همین عنوان سطح توقعات را از ما بالا برد، ولی همان‌طور که گفتم ابزارهای کافی برای پاسخگویی به این انتظارها را در اختیار نداشتیم.

در سال‌های اوج ایتالیا، ماستر آنجلو برایم الگوی فوق‌العاده‌ای بود و نقش بسزای او را در تکنیک دفاع وسط، روی کار خود احساس می‌کنم. بازیکنان هموطنی مثل بهنام جلوه، عبدالعلی نبی و محمدرضا دامغانی هم بازی‌های بسیار زیبایی انجام می‌دادند که برای من الگو بودند و البته عباس قاسمیان که هم برایم الگو بود و هم دوره‌ای با او در صنام و سپس تیم ملی همبازی شدم.