نگاهی به رمان «جان عزیزم»

جان باید بین عشق و رفتن به جنگ عراق یکی را انتخاب کند. این سخت‌ترین مرحله زندگی اوست که مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. او یک ماه پس‌از اعزام به جنگ عراق، درباره تغییر وضعیتش در عراق می‌گوید: «... سرنوشت جنگ تغییر کرد. کمتر از یک ماه از دریافت نامه ساوانا، حکومت بغداد سقوط کرد و به جز یک مدت کوتاه در اول کار، روز به روز اوضاع بدتر و وخیم‌تر می‌شد. در نهایت متوجه شدم این جنگ هم هیچ فرقی با جنگ‌های دیگر نداشته است. جنگ‌ها فقط برای نشان دادن قدرت دوطرف درگیر است. البته آگاهی به چنین مساله‌ای هم زندگی را راحت نمی‌کند. بعد از سقوط بغداد اتفاق عجیب این بود که هر یک از افراد من در گروهان تبدیل به پلیس یا قاضی و کارشناس شدند. چیزی که هیچ کدام از ما آموزش آن را ندیده بودیم.»

اما جدا از این ظاهر پرتحرک، رمان جان عزیز مایه‌ای بشدت روان‌شناختی دارد. در همین ارتباط، پدیده آزادی ـ مترجم رمان «جان عزیز» ـ اختلالات روان‌شناسی را یکی از محورهای بااهمیت، اما پنهان آن می‌داند. به نظر او بیماری «اوتیسم» یکی از بیماری‌های شایع در دنیای امروز است. براساس پاره‌ای مطالعات، این بیماری یکی از اختلالات قرن حاضر محسوب می‌شود. شروع بیماری اوتیسم این طور است که برخی از بچه‌هایی که حتی به لحاظ بهره هوشی یا آی‌کیو نیز از دیگران کمتر نیستند، در خود فرو می‌روند و عکس‌العمل‌هایی خارج از پسند جامعه نشان می‌دهند. بعضی از افراد جامعه به این بیماری مبتلایند ولی از آن بی‌خبرند.

آزادی یکی از محاسن این رمان را ایجاد نوعی رویکرد و دید اجتماعی در خوانندگان می‌داند که نویسنده علاوه بر افزودن اطلاعات پزشکی و روانی درباره بیماران و درمان آنها، بخشی از واقعیت‌های اجتماعی دوران جنگ عراق و اعزام نیروهای آمریکایی را تشریح می‌کند.