سهم اندک ما در موج انرژی‌های پاک

در این راستا کشورهای اروپایی در کمیسیونی در سال 2007، تأمین 20 درصد از احتیاجات انرژی را از منابع انرژی‌های پاک به عنوان یکی از اهداف اصلی خود تا سال 2020 مقرر کرده‌اند.

البته به نظر می‌رسد بسیاری از کشورها از این افق پیشی گرفته‌اند چنان که در کشور آلمان سهم برق تولیدی از انرژی‌های پاک از 3‌/‌6 درصد در سال 2000 به 12 درصد در سال 2006 رسیده و البته هدف این کشور افزایش این مقدار به 27 درصد در سال 2020 و حداقل 45 درصد تا سال 2030 است. نکته جالب توجه این است که همراهی با این موج جدید نه‌تنها کشورهای پیشرفته را فراگرفته است، بلکه چنین ضرورتی حتی از نظر دولتمردان کشور فقیری مانند هند هم که از لحاظ ظرفیت نصب شده انرژی پاک، مقام پنجم جهان را داراست پنهان نمانده است یا کشور چین که حدود 85 درصد از جمعیت سرسام‌آور آن با آب گرم حاصل از آبگرمکن‌های خورشیدی، حمام می‌کنند.

در چنین شرایطی توسعه استفاده از منابع پاک برای تولید انرژی در ایران را می‌توان با توجه به پتانسیل‌های موجود ضروری دانست. البته طی سال‌های گذشته و در برنامه‌های توسعه‌ای دیده شده که مقداری از برق مورد نیاز کشور از انرژی‌های پاک تامین شده، در عین حال وزیر نیرو در مراسم گشایش همایش مکانیسم راهکار توسعه پاک اعلام کرد که 3 درصد از انرژی تولید برق درکشور را در آینده از منابع تجدیدپذیر به دست می‌آوریم، اما ناگفته پیداست که تا میزان مطلوب استفاده از ظرفیت‌های موجود، فاصله زیادی داریم، چرا که کشور ما از ظرفیت‌های مناسبی در بخش منابع تجدیدپذیر از جمله انرژی بادی، خورشیدی، نیروگاه‌های آبی کوچک تا زیر 10 مگاوات، ژئوترمال (زمین‌گرمایی)، جریان‌های دریایی و جزر و مد، زیست توده و ضایعات زباله، کشاورزی، دامی و گاز حاصل از تصفیه فاضلاب شهری برخوردار است که با برنامه‌ریزی مناسب می‌توان از این منابع برای تامین بخش عمده‌ای از انرژی الکتریکی مورد نیاز کشور استفاده کرد.

بهاره صفوی ‌/‌ گروه دانش