ره آورد
کارگروهی
میدان نقش جهان اصفهان، مکان بسیار زیبایی است. تو را تا ژرفای تاریخ میبرد، در میان این همه اثر ، مسجد شیخلطفالله صفای خاص خودش را دارد، محرابش گویی خود نماد نیایش است. اصفهان خودش جای منحصر به فردی است، بیهوده نبوده است که آن را نصف جهان خواندهاند. از یک سو سر به بیابان دارد و از سوی دیگر آرام آرام زایندهرود برآن میخرامد و جای جای این سرزمین را گلستان میکند.
... بگذارید از اینها بگذریم، وقتی به میدان نقشجهان پا میگذاری، از هر ملیتی میبینی؛ از اسپانیایی، فرانسوی، ایتالیایی و انگلیسیتا کرهای، چینی و تمام چشم بادامیهای شرق آسیا، آفریقاییها بویژه آفریقاییهای شمال آفریقا نیز کمشمار نیستند و البته از قاره آمریکا خیلی زیاد نمیبینی که شاید مهمترین دلیلش بعد مسافت باشد.
... باز هم بگذارید یک قدم جلوتر برویم، تورهای جهانگردی نماد بارزی از یک تیم است. در این گروهها هر فردی را میتوان به یک انگشت تشبیه کرد که در نهایت دستی توانمند میسازد؛ زمان سفر طولانی است، آنقدر طولانی که میتوانید ساعتهای متمادی را با هم سپری کنید، از هم بیاموزید و به دیگران بیاموزانید. ما ایرانیها فرهنگ کار تیمیمان قوینیست، بیشتر تمایل داریم کارهایمان را به تنهایی انجام بدهیم، از این که از کسی کمک بخواهیم هراس داریم، گاهی اوقات فکر میکنیم که خودمان از همه برتریم، بیشتر از سایرین میفهمیم و خلاصه این که کمتر میتوانیم با همدیگر مدارا کنیم.
امروز در تمام الگوهای مدیریتی دنیا، مدیریت تیمی در راس نکاتی است که مورد توجه قرار میگیرد و سفر کردن فرصت خوبی است برای اینکه در جمع بودن را بیاموزیم، وقتی که در شرایط سخت قرار میگیریم، بتوانیم کمک بطلبیم و این حس را در درون خود تقویت کنیم که وقتی دیگران نیاز به کمک دارند به آنها کمک کنیم. این حالت بیشتر از هر چیز در تورها و سفرهای دستهجمعی میتواند رخ دهد و این سفرها بهترین فضا برای تمرین باهم بودن است. ما ایرانیها برای تقویت روحیات جمعی خودمان به جمعهای اینچنینی نیاز زیادی داریم.
علاوه بر ارتباطاتی که در این فضاها رخ میدهد، در تورهایی که مدت زمان آنها به نسبت طولانی است و مثلا 10 روز به طول میانجامد انتقال تجارب نیز بسیار اتفاق میافتد . مهمتر از همه این که رعایت حوزههای شخصی، احترام اجتماعی، احترام به حقوق مسافران و همسفران، حرکت کردن متناسب با توان جمع و... همه از مهمترین مولفههایی است که برای یک کار تیمی مسافرتی باید بیاموزیم و آن گاه میتوانیم این اصول را در زندگی روزانه خودمان به کار ببندیم.
به عبارت بهتر میتوانیم بگوییم در این مدت میآموزیم که ضمن این که در جمع هستیم و با آنها تعامل و تبادل داریم، از آنها دریافت میکنیم و به اندازه وسعمان به آنها عطا میکنیم، ولی در عین حال میتوانیم دقیقا منطبق با نیازهای فردی خود حرکت کنیم، پس میآموزیم که چگونه در جمع، خود را اعتلا دهیم. با ایجاد فرصت سفر برای خود، از رهاوردهای سفر بهرهمند شوید.
گفت و گو
