مثل شورشی‌ها در زمین بازی می‌کنم!

قضیه بسیار ساده بود. روزی والتر ساباتینی یکی از مدیران پالرمو با مدیر برنامه‌هایم مارچلو سیمونیان تماس گرفت و خواستار من شد. سیمونیان هم جلسه‌ای 3 نفره بین من، خودش و ساباتینی گذاشت تا با نظرات یکدیگر آشنا شویم. در پایان جلسه قرار بر سفر من به ایتالیا و عضویتم در این تیم گذاشته شد و بقیه کارها را سیمونیان جور کرد. او آدم بسیار پرارتباط و پرنفوذی است.

از موقعی که کودکی بیش نبودم، از هر فرصتی برای تماشای مسابقات کالچو از تلویزیون استفاده می‌کردم و از همان زمان برای من لیگ بسیار جالبی نشان داده است. با این حساب اینک بسیار خوشبختم که در این لیگ حضور دارم و بازی می‌کنم. درست است که چند سالی است انگلیس و اسپانیا را از آن جلوتر می‌دانند، اما از نظر من هنوز معتبرترین و سخت‌ترین لیگ دنیاست، زیرا مدافعان شاغل در آن اصلا به شما فرصت نفس‌کشیدن هم نمی‌دهند و اگر در چنین مکانی بدرخشید، واقعا هنرمند هستید.

از این بابت هم مفتخرم. با این حال شاید تکنیک و نگرش من و او در فوتبال آنقدرها هم متفاوت نباشد. اضافه بر این خصوصیات اخلاقی ما در خارج از میدان هم فرق زیادی ندارد و هر دو تا حدی خجالتی هستیم و از شلوغی‌ها دوری می‌کنیم.

کافی است بگویم که او بهترین فوتبالیست فعلی دنیاست. وقتی کنار او بازی می‌کنید، انگار نه کنار یک نفر بلکه کنار 5 نفر بازی می‌کنید. او در ارسال‌ پاس‌های کارگشا در عمق و ایجاد فرصت‌های گل برای سایرین و همین طور گلزنی، فوق‌العاده است.

روش‌های کار او با مارادونا خیلی فرق می‌کند. شاید روش باتیستا حساب‌شده‌تر باشد. حال آن که در سیستم مارادونا، حملات پرشور و براساس انگیزه افراد، حرف اول را می‌زد. برای من شخصا روش باتیستا آشناتر است زیرا شبیه به چیزی است که در هوراکان، باشگاه سابق من پیاده می‌شد.

اصلا، ایده‌آل باتیستا و تمامی ملی‌پوشان آرژانتین این است که مثل خودمان و براساس توانایی‌های ذاتی‌مان بازی کنیم که اصلا هم کم و ناکافی نیست. بحث بارسا فرق می‌کند زیرا نفرات فعلی‌اش حداقل 6، 7 سال است کنار هم بازی می‌کنند و کاملا هماهنگ‌اند و اگر اینقدر می‌درخشند، دلیل اصلی‌اش همین است. بازی ما در اردوی ملی آرژانتین نیز مبتنی بر حمل توپ و رد و بدل کردن سریع آن روی زمین است، اما همین نکته و حضور مسی در هر دو تیم، حد نهایت تشابه ما با بارسلونا و پایان‌دهنده همه بحث‌ها در این زمینه است و تشابهی بیش از این نه مقدور و نه عقلایی است.

شکست دادن اسپانیا تحت هیچ شرایطی کار کوچکی نیست و بردن برزیل هم با توجه به این که مدتی از این مهم دور مانده بودیم، کار پرارزشی بود. فایده این بردها روحیه و انگیزه بیشتری است که برای آینده به فوتبال ملی آرژانتین بخشیده است. حالا باید این‌گونه نتایج را در مسابقات امسال کوپا آمه‌ریکا تکرار کنیم.

محبوب‌ترین فوتبالیست نزد من کاکای برزیلی بوده و همیشه سعی در تقلید از او و بازی کردن به سبک وی داشته‌ام که در بالاترین حد ممکن است. او بازیکنی فوق‌العاده و انسانی مذهبی و معتقد و به تبع آن، بسیار ارزشمند است. پیشتر خوان رومن ریکلمه را در میان هموطنانم و انزو فرانچسکولی اروگوئه‌ای را هم بین خارجی‌ها بسیار قبول داشتم.

نمی‌دانم، اما عجله‌ای ندارم و مایل نیستم با شتاب افراطی، حاصلی برعکس بگیرم و کارم نزول کند. سن و شرایط من به خودی خود گواهی می‌دهد که در سال‌های پیش‌رو ترقی خواهم کرد و امیدوارم به بالاترین سطح ممکن برسم.