قفل و کلید در دست رادیو

اما اکنون شبکه‌های تلویزیونی زیاد شده‌اند و برنامه‌های بیشتر آنها از اوقات سحر تا پاسی از شب مردم را پر می‌کنند. در این میان دیگر جایی برای رادیو و گوش سپردن به آن نمی‌ماند. زمانه عوض شده و مردم بیشتر تصویری شده‌اند، یک تصویر به اندازه صدها صفحه نوشته و هزاران کلام بر بیننده تاثیر می‌گذارد. مردم هم راحت‌طلب شده‌اند و ترجیح می‌دهند برای بهره‌مندی از فضاهای رسانه‌ای، تصویر را انتخاب کنند که درک آن‌ راحت‌تر است. اما واقعیت این است که رسانه‌ها نباید تفکر را از مخاطبان خود بگیرند، بلکه باید آنها را تشویق به فکر و اندیشه کنند. در اصل یک رسانه متعهد باید «کلید» را در اختیار مخاطب بگذارد و فضایی را به وجود بیاورد که مخاطب «قفل» را به شیوه و روش خود باز کند و رادیو دقیقا چنین کاری را انجام می‌دهد. شنونده برنامه‌های رادیو مجبور است برای درک مطلبی که می‌شنود از ذهن، تخیل و اندیشه‌های خود استفاده کند. او در این فرآیند با برنامه رادیویی همراه و به نوعی در شکل‌گیری پیام آن دخیل می‌شود. راه‌اندازی رادیویی برای کودکان و نوجوانان هم به همین دلیل اهمیت دارد؛ کودکان و نوجوانان در سنی قرار دارند که باید از ظرفیت‌های مغز خود بیشترین استفاده را بکنند. آنها باید تشویق به پژوهش شوند تا به راحت‌طلبی عادت نکنند. این شیوه‌ای است که متاسفانه تلویزیون به آنها می‌آموزد. آنها با تماشای تلویزیون هم تصویر می‌بینند و هم صدای شرح تصاویر را می‌شنوند و در این شرایط دیگر جایی برای تخیل و تفکر باقی نمی‌ماند. رادیو اما می‌تواند بچه‌ها را به دنیایی جدید وارد کند، اما کشف این دنیا مستلزم دو‌پیش‌شرط است؛ اول این‌ که رادیو و تلویزیون باید به مخاطبان آموزش دهند که رادیو را هم در سبد برنامه‌های خود قرار دهند و دوم این‌ که برنامه‌های رادیو برای بچه‌ها جذاب باشد تا بچه‌ها گوش دادن به رادیو کودک را به تماشای برنامه کودک تلویزیون ترجیح دهند.