آنچه که باید باشد
ساخت آثار تصویری با بن مایه های تاریخی برای رسانه ای همچون تلویزیون ، مدتهاست باب شده است.
از آنجا که اعتقاد عمومی بر این اصل استوار است که توجه به گذشته تاریخی هر قوم می تواند چراغ پیش روی تحولات آتی باشد، آثار متعددی در این زمینه به همت هنرمندان مختلف جلوی دوربین رفته و خواهد رفت و با این نیت صواب و پسندیده نیز اتفاقات خوبی افتاده است . اما بزرگ ترین مشکلی که در این زمینه وجود دارد، نه کمبود سوژه که اتفاقا ما کشوری با تاریخ غنی هستیم که مشکلات فرعی دیگری است که به مشکلات اصلی تبدیل شده اند. مشکلاتی که اغلب کشورهای صاحب سینما و تلویزیون بر آن چیره شده اند. اگر در فیلمهای تاریخی ما آن شور و عظمتی که لازم است ، دیده نمی شود، اگر دکور صحنه ها بجز چند استثنائ به نظر شبیه هم می آید و اگر صحنه های زد و خورد آن چنان که باید در نیامده است ، ریشه در نابسامانی ها و مسائلی دارد که سالهاست سینمای ما با آن دست به گریبان است واقعیت این است که برای ساخت این گونه فیلمها، شهرک سینمایی تاریخی نداریم و همان یک فقره موجود نیز آن چنان مورد هجوم دوربین های مختلف این آثار قرار گرفته که تقریبا همه چیز «لو» رفته است . بازسازی و حفاظت در خوری هم صورت نمی گیرد تا آنچه «هست» را به آنچه «باید» باشد تبدیل کند. نقاط تاریخی که بعضا در جای جای این کشور وجود دارد، چنان دور از هم است که گاهی ساخت یک اثر تاریخی را از توان تهیه کننده ایرانی خارج می سازد. به همه اینها اضافه کنید مشکلات مالی اغلب این آثار را که سقف پرواز سازندگان این گونه آثار را به شدت محدود می کند. پیش بینی این موضوع که ما به حجم بیشتری از دکورهای تاریخی دوره های مختلف نیازمندیم ، چیزی نیست که از نگاه تیزبین مدیران و برنامه سازان مختلف دور مانده باشد. به اعتقاد نگارنده ، تقلای بیشتر برای آنچه که ما «مانایی تصویری تاریخ» می نامیم ، همان آرمانخواهی فرهنگی است که می تواند به مدد دوراندیشی آنان اتفاق بایسته را باعث شود.
گفت و گو
