رنگ‌های ایرانی در چشم جهانیان

سیاه‌نمایی از طریق هنر سال‌هاست ابزار دست بسیاری از قدرت‌ها برای ضربه زدن غیرمستقیم به کشورهای دیگر شده است.

تاسف‌بار آن است که در سال‌های گذشته مواردی از این سیاه‌نمایی‌ها از طریق برخی از هنرمندان داخلی صورت می‌گرفت تا در جشنواره‌های جهانی با کف و هورا از آنان استقبال شود. متاسفانه این آثار بویژه در حوزه تجسمی به عنوان هنر امروز ایرانی شناخته شد تا بعد از آن جشنواره‌های جهانی تنها به دنبال نمایش آثاری با چنین مضمون‌هایی باشند.

هنوز یادمان نرفته است که تا همین چند سال پیش آثار به نمایش در آمده در نمایشگاه‌های اروپایی و آمریکایی با رویکرد نگاه محدودیت‌ساز چادر و حجاب برای زن ایرانی در قالب دربند نشان دادن زنان آنقدر رو به افزایش بود که حتی صدای مدیران نمایشگاه‌های غرب را هم در آورده بود.

این امر تا جایی پیش رفت که یکی از برنامه‌ریزان نگارخانه‌های کشورهای اروپایی از این موضوع که چرا آثاری یک شکل با مضمون زن‌های چادری از سوی هنرمندان ایرانی برای برپایی نمایشگاهی در کشورهای دیگر به وی پیشنهاد شده است ابراز تعجب کرده بود.

این نگاه حتی زمانی دیگر با فیلم‌های ایرانی برخی کارگردانان داخلی تکرار شد تا حتی بعضی منتقدان سرسخت هنری کشورمان را نیز به اعتراف وا‌دارد که این واقعیت هنر ایران نیست که در جهان ارائه شده است.

این روزها همزمان با جشنواره هنرهای تجسمی فجر که در تهران و 23 استان کشور در حال برگزاری است، آثار این جشنواره در 6 کشور دیگر جهان نیز به نمایش در آمده تا نوید روزهای خوش برای هنر ایرانی باشد.

شاید نمایش همزمان آثار جشنواره جوان اما پویا و پخته هنرهای تجسمی فجر را در داخل و خارج از کشور بتوان آغازی برای نگاهی دوباره جهت معرفی و جلوه هنر رنگارنگ واقعی ایران دانست؛ واقعیتی که سال‌ها با رنگ سیاه روی آن خطی کج کشیده شده بود.

تجربه برگزاری این جشنواره کم سن و سال فجر در چند کشور شاید بتواند برای جشنواره‌های دیگری مانند فیلم فجر که ابزار قدرتمندتری در معرفی و تبلیغ واقعیت‌های ایران امروز به شمار می‌آیند و سن وسال بیشتری نیز از این جشنواره دارد، تکرار شود تا هنر ایرانی هنرمندانه در چشم جهانیان بنشیند.