پیروزی جمعی ورزش

خوشبختانه در گوانگجو همه اتفاق‌ها و شرایط به گونه‌ای پیش رفت که جامعه ورزش ایران از این میدان بزرگ سربلند خارج شود. جدا از آن‌که چین میزبان، به بخش اعظمی از مدال‌های طلایی که ورزشکاران قزاقستان، تایلند، هندوستان و دیگر کشورها بعنوان حریفان اصلی ایران می‌توانستند بگیرند، چنگ انداخت تا بویژه قزاق‌ها که در دور قبلی بازی‌های آسیایی دردوحه با 24 مدال طلا چهارم شده بودند، در نهایت با 18 طلا، پایین‌تر از ایران به مقام پنجم بسنده کنند، اما واقعیت این است که از دوحه تا گوانگجو و طی یک دوره 4 ساله اقدامات خوبی از سوی دولت (سازمان ورزش و کمیته ملی المپیک) صورت گرفت.

توجه و سرمایه‌گذاری روی رشته‌های پایه و مدال‌آوری چون دوومیدانی، قایقرانی و تیراندازی و حتی ووشو در گوانگجو اثرات خود را بر جای گذاشت تا به یکباره به نسبت دوحه 9 مدال طلا بیشتر گرفته و در کمال ناباوری مسوولان ورزش، با 2پله صعود، در رتبه چهارمی بازی‌های آسیایی قرار بگیریم.

جای سوال است که چرا مسوولان ورزش امروز به جای پایان دادن به اختلاف‌ها و گذشتن از منیت‌ها، همچنان در تلاشند تا این موفقیت بزرگ را یکجا به نام خود سند بزنند؟ گویی در این عرصه قرار است مدال طلایی نیز به گردن آنها انداخته شود که سخت در تلاشند نقش دیگری را کمرنگ جلوه دهند.

این کشاکش‌های مدیریتی بی‌حاصل در شرایطی است که محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور با آگاهی لازم از کارهای صورت گرفته، تصریح دارد که «دستاوردهای اخیر ورزش ایران حاصل کار همه دست‌اندرکاران ورزش به خصوص کسانی است که در دولت نهم در زیر ساخت‌های ورزش کار کرده‌اند و مدیریت سعیدلو نیز باعث شد هماهنگی خوبی بین بخش‌های مختلف به‌وجود آید.»

در چنین شرایطی که حتی رئیس‌جمهور بر کار خوب جمعی صورت گرفته صحه گذاشته است و این نتیجه را محصول کارها و برنامه‌های صورت گرفته از بدو دولت نهم تاکنون می‌داند، زمینه‌ای برای شنا کردن برخلاف مسیر آب باقی نمی‌ماند.