خلاقیت با طعم عاشقی

ذهن شنونده رادیو فعال‌تر از بیننده تلویزیون است. او چون تصویر نمی‌بیند در ذهن خود با صداهایی که از رادیو می‌شنود، تصویرسازی می‌کند. او ناخودآگاه وارد جریان سیال ذهن می‌شود و به اصطلاح سوار اسب خیال می‌شود و با صدای گوینده یا بازیگر رادیو به هر کجا که می‌خواهد می‌رود. شنونده رادیو حتی تصویر گوینده رادیو را هم در ذهن ندارد به همین دلیل می‌تواند چهره او را نیز در خیال خود بسازد.

در سال‌های قبل که هنوز ورود گویندگان رادیو به تلویزیون باب نشده بود و روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها آنقدر زیاد نشده بودند که راه به راه با گویندگان رادیو گفت‌وگو کنند و عکس آنها را نیز چاپ کنند، مردم هیچ تصوری از چهره گویندگان رادیو نداشتند. می‌گویند؛ صدا پیر نمی‌شود، به همین دلیل مثلا اگر گوینده‌ای مسن در یک نمایش رادیویی نقش یک جوان را بازی می‌کرد، شنونده هیچ وقت در ذهن خودش نمی‌توانست سن و سال بازیگر را درست تخمین بزند. گاهی هم ماجرا برعکس می‌شد.

تعداد زیادی از گویندگان و بازیگران رادیو مدت‌هاست علاوه بر رادیو در تلویزیون هم فعالیت می‌کنند. برای همین حالا دیگر مردم بیشتر گویندگان رادیو و بازیگرانی را که نمایش‌های رادیویی را اجرا می‌کنند را به چهره می‌شناسند به همین دلیل مانند قدیم‌ها نمی‌توانند از آنها تصویرسازی ذهنی داشته باشند، اما هنوز هم هستند چند گوینده‌ای که همچنان با عشق به رادیو در این رسانه فعالیت می‌کنند و حاضر نمی‌شوند حتی عکس آنها در جایی چاپ شود چون هنوز هم به مخاطب رادیو احترام می‌گذارند و دوست دارند که او را در خلاقیت خود شریک کنند. از این گویندگان می‌توان به فاطمه صداقتی اشاره کرد که سال‌هاست در رادیو جوان به عنوان گوینده فعالیت دارد.

او بین شنوندگان رادیو طرفداران زیادی دارد، هر کدام از این شنوندگان می‌توانند از صداقتی در ذهن خود تصویری بسازند. گویندگانی مانند صداقتی انگشت‌شمار هستند. آنها هیچ وقت گفت‌وگویی انجام نداده‌اند و هرگز نگفته‌اند که در اتاقی کوچک و خالی مقابل میکروفنی کوچک می‌نشینند و با صدای خود دنیای متفاوتی را برای شنوندگان خلق می‌کنند. آنها در مقابل ذهن کنجکاو علاقه‌مندان رادیو سکوت می‌کنند تا آنها را وادار به خلاقیت کنند. برای گویندگانی مانند صداقتی و برای علاقه‌مندان این گویندگان، دنیای رادیو، دنیای بزرگ و پرراز و رمزی است.