پویش

دانشگاههای تخصصی و عمومی

کد خبر: ۳۵۷۸

برای پیشگیری از اطاله کلام و باتوجه به آنچه به اختصار بدان اشاره شد، به نظر می رسد تا تدوین سیاست روشن در امر آموزش عالی برای دانشگاه های کشور، شایسته است جمعی از دست اندرکاران فهیم آموزش عالی ، دولت خدوم به ریاست رئیس جمهوری بلنداندیش و مجلس محترم شورای اسلامی ، با کمترین تامل درباره صرفه های اقتصادی و محدودیت های اجرایی و وظایف یا موانع اداری و سازمانی و غیره با بازنگری اساسی به پدیده ناخوشایند کنکور سراسری در گذشته و حال و با عنایت ویژه به رسالت دانشگاه های معتبر جهان و بهره گیری از تجارب علمی و منطقی و سودمند کشورهایی که بیش از یک قرن دانشگاه داشته اند، برای گزینش و پذیرش دانشجو در دانشگاه های متنوع کشور در استان های مختلف ، سیاست و روشی قابل قبول و منطقی ارائه کنند. به عنوان مثال ، روشهای زیر در امر گزینش دانشجو برای دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی میتواند مورد توجه قرار گیرد.دانشگاه هایی که رسالت اصلی آنها انجام پژوهش های بنیادی و تولیدات برتر علمی و فکری است ، به طور مستقل یا مشترک به شکل استانی ، منطقه ای یا در شرایط خاص ، کشوری ، اقدام به پذیرش دانشجو از میان هوشمندترین و خلاق ترین داوطلبان ، به نسبتهای معقول استانی و کشوری کنند.دانشگاه هایی که رسالت اصلی آنها تربیت و تامین نیروهای متخصص برای جامعه است ، یا باید باشد، می توانند با معیارها و ضوابط مشخص بصورت استانی یا در شرایط خاص بصورت منطقه ای به پذیرش دانشجو برای تخصصهای خاص با عنایت به هوش و استعداد و رغبت های شغلی و خصیصه های شخصی داوطلبان ، اقدام کنند و حداقل 80 درصد ظرفیت خود را به داوطلبان بومی اختصاص دهند.دانشگاه هایی که رسالت اصلی آنها دانش افزایی عمومی است یا باید باشد، مثل دانشگاه پیام نور و برخی از واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی و مراکز آموزشی غیرانتفاعی ، می توانند با سهل ترین ضوابط همه ظرفیت خود را به داوطلبان محلی و بومی اختصاص دهند و بر همان اساس به پذیرش دانشجو از میان داوطلبان ادامه تحصیل برای دانشافزایی اقدام کنند.در نهایت شایسته است که در امر پذیرش دانشجو، زمینه ای فراهم آید که حداکثر20 درصد از دانشجویان اغلب دانشگاه ها از دانشجویان غیربومی باشند، در حالی که در برخی از دانشگاه های کشور مثل دامغان ، گرمسار، اردبیل ، بوشهر و... بیش از90 درصد دانشجویان شاغل به تحصیل، غیربومیاند!وقتی در یک شهر، با هزینه های هنگفت دانشگاهی تاسیس می شود، عموما متولیان و موسسان آن می خواهند انگیزه های تحصیلی برای دانش آموزان آن شهر بالا رود و زمینه تحصیلات عالی ایشان در شهرشان فراهم شود، نه این که بیش از90 درصد ظرفیت این دانشگاه ها را دانشجویان سایر شهرها همچون تهران ، اصفهان ، مشهد و شیراز به خود اختصاص دهند! هرگز این روش نمی تواند لزوما توجیهی برای توسعه فرهنگی - اقتصادی شهر باشد.توسعه واقعی فرهنگی - اجتماعی یک شهر نسبتا دورافتاده در آن است که دانش آموزان آن شهر با بیشترین تلاش درس بخوانند و تحصیلات خود را در دانشگاه شهرشان ادامه دهند تا به شایستگی بتوانند پاسخگوی نیازهای تخصصی شهر خود بویژه در بخش آموزش و پرورش و بهداشت باشند.