شگفتی انقلاب ما*

مدیریت جنگِ آن زمان هم فقط مدیریت نظامى نبود؛ من چون اوایل کار، مدت کوتاهى از نزدیک کارها را می‌دیدم، بعد هم که از دور؛ تهران بودیم، لکن جریان‌ها را می‌فهمیدم و می‌دانستم. مدیریت، صرفا مدیریت نظامى نبود؛ مدیریت سیاسى بود، مدیریت فکرى بود، مدیریت انسانى و ادبى و اخلاقى بود؛ تا کسى این چیزها را نداشت، نمی‌توانست مجموعه‌ زیردست خودش را اداره کند و هدایت بکند.

این شهید عزیز (اوستا عبدالحسین برونسی) وارد می‌شود؛ نه معلومات دانشگاهى دارد، نه عنوان و تیتر رسمى و دانشگاهى دارد، اما آنچنان در کار مدیریت جنگ پیشرفت می‌کند که به مقامات عالى می‌رسد و شخصیت برجسته‌اى می‌شود؛ شخصیت جامع‌الاطرافى که مثلا فرمانده‌ تیپ می‌شود، بعد هم به شهادت می‌رسد.

ایشان اگر چنانچه به شهادت نمی‌رسید، مقامات خیلى بالاتر ـ‌ از لحاظ رتبه‌هاى ظاهرى ـ‌ را هم طى می‌کرد.

اینها جزو عجایب انقلاب ماست. جزو چیزهاى استثنایى انقلاب ماست که دیگر نظیر ندارد؛ نمی‌شود هیچ جاى دیگر را با این مقایسه کرد.... من از افرادى شنیدم که ایشان در آن وقت، براى مجموعه‌هاى دانشجویى و دانشگاهى که از مشهد می‌رفتند آنجا، صحبت می‌کرد و همه را مجذوب خودش می‌کرد.

خود من هم نظیر این را باز دیده بودم. مرحوم شهید رستمى ـ‌ که او هم از شهداى خراسان است؛ یک فرد روستایى و به ظاهر عامى ـ‌ توى جمعى که فرماندهان درجه‌ یک نشسته بودند و رئیس‌جمهور وقتِ آن روز هم نشسته بود، آمد صحبت کرد و گزارش میدان جنگ داد، جورى که همه‌ این فرماندهان رسمى‌اى که نشسته بودند مبهوت شدند!

استعداد انقلاب براى پرورش شخصیت‌هاى برجسته و افراد، تا این حد است؛ اینها را نباید دست‌کم گرفت؛ اینها اهمیت انقلاب و عظمت انقلاب و عمق انقلاب را نشان می‌دهد. ماها به ظواهر نگاه می‌کنیم؛ این اعماق را باید دید.

وقتى انسان این اعماق را مى‌بیند، آن وقت افق در مقابل چشمش اصلا یک چیز دیگرى می‌شود و این حوادث گوناگونى که پیش مى‌آید ـ‌ این مخالفت‌ها، این دشمنی‌ها، این ناخن‌زدن‌ها و پنجه‌کشیدن‌ها ـ‌ دیگر به چشم انسان نمى‌آید؛ اینها در مقابل آن حرکت عظیمى که دارد انجام می‌گیرد چیزهاى کوچکى است.

به نظر من شهید برونسى و امثال او را باید نماد یک چنین حقیقتى به حساب آورد؛ حقیقت پرورش انسان‌هاى بزرگ با معیارهاى الهى و اسلامى، نه با معیارهاى ظاهرى و معمولى. به هر حال هر چه از این بزرگوار و از این بزرگوارها تجلیل بکنید زیاد نیست و بجاست. ان‌شاءاللَّه امیدواریم که خداوند کمک کند.