روی سن از شوق گریه کردم

صدیقه کیانفر در این چند سالی که از خدا عمر گرفته سانحه خطرناکی در زندگی نداشته است اما او خوشحالی خود را از جهت اتفاقات موفقیت‌آمیز حرفه‌اش ابراز می‌دارد: زمانی که بعد از بازی‌هایم لوح و جوایز از جشنواره‌ها دریافت می‌کردم بسیار شاد می‌شدم و به خودم امید می‌دادم که می‌توانم آدم موفقی باشم. حضور در همه جشنواره‌ها من را خوشحال می‌کرد اما آخرین آن جشنواره‌ای به نام کوثر بود که در آن لوح تقدیر گرفتم. در آنجا بین چندین کار، فیلم بوی عطر یوسف برنده شد و در آن، بازی من هم مورد قبول واقع شد. نقش بسیار زیبایی در آن فیلم از یک مادر در دنیای واقعی داشتم.

کیانفر جوایز بسیاری را دریافت کرده است اما نمایشی که بیش از هر چیز او را به شوق آورده و برایش جایزه برده است برگ‌ریزان بود: چهار، پنج تا لوح از جشنواره‌های تئاتر دریافت کردم. سه، چهار سال پیش از طرف جشنواره دفاع مقدس برای نمایش برگ‌ریزان انتخاب شدم. این نمایش در فرهنگسراها و آموزش و پرورش و اختتامیه جشنواره بانوان اجرا شد. نمایش عجیب و غریبی بود. بعد از اتمام کار به قدری از سوی تماشاگران مورد تشویق واقع شدم که از هیجان به گریه افتادم و زمین صحنه را بوسیدم. زمانی هم که لوح تقدیر را دریافت کردم از شوق زیاد کم مانده از حال بروم.