در محضر «امین» کلام

انجمن‌های ادبی همواره یکی از معمول‌ترین مکان‌هایی بوده‌اند که شاعران، شعرشان را در آنها عرضه می‌کردند. این انجمن‌ها که ریشه تاریخی آنها را می‌توان در بازارها (مثلا سوق عکاظ) و دربارها (مثلا دربار گورکانیان و غزنویان) جستجو کرد، حتی در یک صد سال اخیر هم کارکرد خود را حفظ کرده‌اند و کمتر بزرگی را در ادبیات روزگار ما می‌توان یافت که پرورش‌یافته و حاصل این دست محافل و انجمن‌های غیررسمی نباشد.

اما در سال‌های اخیر با رشد سرطانی جشنواره‌های مختلف شعری و ادبی که معمولا اعتبارات مالی فراوانی را هم به خود اختصاص می‌دهند، کم‌کم آن محافل و انجمن‌های ادبی که شکلی کاملا خودجوش و غیررسمی داشتند، به حاشیه رانده شده‌اند و به جای آن، سودای سکه و کنگره و جشنواره بر شعر و هنر امروز سایه افکنده است.

این آسیب بسیار مهم و جدی که به‌درستی از سوی رهبر معظم انقلاب در جمع شاعران و مسوولان تذکر داده شد، هنگامی بیش از پیش مهم جلوه می‌نماید که با کمی واکاوی در پیشینه بلند فرهنگی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای که «امین»* کلام و کلمه بوده‌اند، می‌توان حضورشان را در محافلی همچون انجمن ادبی «فرخ» مشهد رصد کرد.

به نظر می‌رسد مدیران فرهنگی کشور حداقل در حوزه شعر باید سیاست‌هایی را تبیین کنند که در کنار جشنواره‌ها ـ که تنها ویترین فرهنگی جامعه هستند ـ انجمن‌ها و محافل مولد ادب و هنر به فراموشی سپرده نشوند.