روز پس از فردا

حوادثی که در داستان فیلم شاهد آن هستیم بر مبنای تغییر چرخه‌های آب و هوایی زمین رخ می‌دهد. فیلم با استفاده از جلوه‌های ویژه تکان‌دهنده‌اش بخوبی ذهن بازیگر را درگیر می‌کند. بسیاری از کارشناسان مسائل تغییرات اقلیمی معتقدند، کلیات آنچه در فیلم به نمایش درمی‌آید در واقعیت می‌تواند اتفاق بیفتد، اما نه به این سرعت و نه در این بازه زمانی کوتاه چند روزه.

یکی از پیش‌بینی‌هایی که درباره فرآیندهای افزایش دمای میانگین سیاره زمین صورت می‌گیرد به آغاز عصر یخبندان جدیدی اشاره دارد. در حقیقت با ادامه این روند و افزایش روند آب شدن یخ‌های قطبی، دمای میانگین آب‌های اقیانوسی تغییر می‌کند و این باعث می‌شود تا بازه شکل‌گیری توفان‌های دوار غول‌پیکر (هاریکن‌ها) افزایش پیدا کند و بر قدرت آنها افزوده شود. به این ترتیب نواحی شمالی و جنوبی‌تر در معرض چنین توفان‌هایی قرار خواهد گرفت ـ به یاد آورید که چند سال پیش برای نخستین بار سواحل جنوبی ایران در معرض تهدید توفان گونو قرار گرفت ـ از سوی دیگر این اتفاق باعث تغییر در چرخه‌های انتقال دمای سیاره می‌شود. یکی از بارزترین این موارد متوقف شدن چرخه آبی موسوم به جریان خلیج است. این جریان آبی که کنترل دمای آب‌ها را به عهده دارد به دلیل وجود صفحه یخی گرینلند پدید آمده است. این جریان از یک سو دما را کنترل می‌کند و از سوی دیگر باعث می‌شود تا جریان هوای سردی که وارد اروپا می‌شود با عبور از فراز منطقه مرطوب بالای این جریان گرم‌تر و مرطوب‌تر باشد و به این ترتیب از ورود امواج سرما به اروپا جلوگیری کند. با ادامه روند فعلی و از بین رفتن این صفحه یخی، جریان خلیج متوقف خواهد شد که نتیجه آن آغاز عصر یخبندان در بخش‌های وسیعی از اروپاست.

اگرچه فیلم هشداری جدی را مطرح می‌کند، اما با اصرار کارگردان بر استفاده فراوان از جلوه‌های ویژه گاهی به صحنه‌های غیرقابل باوری می‌رسیم، این که چگونه یک کشتی غول پیکر در خیابان‌های پیچ در پیچ نیویورک خود را مقابل کتابخانه کنگره می‌رساند یا گرگ‌ها چطور در وسط این سرمای وحشتناک، خود را به عرشه این کشتی می‌رسانند.

گذشته از چنین مواردی این فیلم زنگ خطری جدی درباره آینده زمین را به صدا درمی‌آورد و به همین دلیل ارزش دیدن را دارد.

پوریا ناظمی