هنر ترکیبی از همه‌چیز است

من از آنچه اطرافم می‌‌گذرد آگاه هستم و همیشه به این توجه می‌کنم که چه اتفاقی دارد می‌افتد و این که چطور می‌شود یک کاری را بهتر انجام داد و حتی آسان‌تر. فکر می‌کنم در این فیلم به طور مشخص، دیگر شرایط پیش‌تولید را پشت سر گذاشته بودیم و من خیلی خوشحال بودم که فقط بازیگر این فیلم هستم و می‌خواستم از هرجنبه‌ای تک باشم. فکر می‌کنم پایان هر روز برای هر کارگردان که با گروهی از بازیگران کار کرده، همه چیز فوق‌العاده است. او بخشی از همه چیزهایی بوده که شکل داده و با همه آنها بوده.

برای یک بازیگر، هنر می‌تواند ترکیبی از همه چیز باشد. این را می‌شود در فیلم‌های مختلف دید مثلا در فیلم‌های آلفونسو حتی در فیلم هری پاتر می‌بینی که در عین حال که یک مساله فلسفی را دارد مطرح می‌کند و خیلی هم جدی است، ناگهان به یک شیوه جالب یک صحنه کاملا طنز را پیش می‌برد و این خیلی جالب است.

او می‌گوید به این معنی نیست که انتخاب کرده‌ام این کار را بکنم، آن را نکنم؛ به این معنی هم نیست که به چیزهای مختلف نه گفته باشم. معمولا این‌طوری بوده که من بازی در نقش نوع دیگری را نخواسته‌ام و این مرا به یک سمت مشخص می‌کشاند.

اما کی می‌داند که این راه به کجا می‌کشد؟ ترجیح می‌دهم به این فکر نکنم چون دوست دارم فقط به این فکر کنم که چی دوست دارم.

فکر می‌کنم اگر مسیری را بروم که دوست دارم، خوشحال‌تر خواهم بود.

آره، حتما. همه چیز تغییر کرده. این آنچنان تجربه‌ای بود که همه شیوه‌های آدم را برای سینما تغییر می‌دهد و راهی است که می‌توانی کاملا فیلم‌ها را متفاوت ببینی. کارگردانی یکی از آن شغل‌‌هایی است که وقتی یک بار انجام دادی، می‌خواهی بلافاصله دوباره آن را انجام بدهی. هرچند الان قصد این کار را ندارم، اما امیدوارم در آینده دوباره به این کار دست بزنم. وقتی کاری را خودم کارگردانی کرده باشم دیگر نمی‌بینی که نوشته شده باشد با شرکت: گائل گارسیا برنال.

شاید این فیلم‌ها یک کمی روشن ‌کند که من چه جور آدمی هستم. دامبو، پاریس تگزاس، برادران روکو، آینه و خاطرات توسعه نیافتگی فیلم‌های محبوب من هستند.

این فیلم نشان می‌دهد که چگونه تصمیم می‌گیری که این ور یا آن‌ور را انتخاب کنی.