گفتگوی رسانه‌ای را جدی بگیریم

اما واقعیت این است که ما از گزارشگران و برنامه‌سازان رسانه ملی که در آن طرف مرزها فعالیت دارند، بیشتر اخبار و گزارش‌های سیاسی و اتفاقات غیرمترقبه مانند سیل، زلزله و... را دیده‌ایم. در حالی که در تعریف رسانه، بخصوص رسانه‌های تصویری دایره فعالیت می‌تواند خیلی وسیع‌تر باشد. نمایندگان رسانه ملی در آن طرف مرزها می‌توانند از زبان رسانه‌ای برای تعامل مردم ایران با مردم دیگر کشورهای دنیا استفاده کنند. این تعامل وقتی به‌وجود می‌آید که ملت‌های مختلف با مذهب، فرهنگ، هنر، نوع زندگی اجتماعی و خانوادگی و... یکدیگر آشنا شوند. نمایندگان رسانه ملی در آن طرف مرزها می‌توانند پلی باشند بین مردم ایران و مردمان دیگر.به عنوان مثال آنها می‌توانند از مدرسه‌ها، مهدکودک‌ها، پارک‌ها، مراکز خرید، مراکز آموزشی و... کشورهای مختلف گزارش تهیه کنند و آنها را از شبکه‌های مختلف تلویزیون پخش کنند. مثلا اگر اخبار زلزله ژاپن را پوشش می‌دهند در کنارش گزارش‌هایی از چگونگی ایمن‌سازی خانه‌ها در ژاپن،آموزش همگانی در مقابل زلزله و... هم تهیه کنند یا مثلا چه اشکالی دارد اگر برنامه‌سازان تلویزیون در خارج از کشور مخاطبان رسانه ملی را از نوع آموزش در مدارس خارج از کشور آشنا کنندیا چرا زنان ایرانی نباید از چگونگی اداره خانواده، آشپزی، سرگرمی و... زنان دیگر کشورهای دنیا باخبر باشند. اگر نوع زندگی زنان اروپایی بانوع زندگی زنان کشور ما همخوانی ندارد اما می‌توان در کشورهای مسلمان‌نشین، مشترکات زیادی پیدا کرد. حتی شاید گفته شود این‌گونه برنامه‌سازی مختص مستندسازان سیماست اما واقعیت این است که گزارشگرانی که با شبکه‌های معروف خبری جهان از جمله بی.بی.سی، سی ان ان، یورو نیوز و... همکاری دارند و در کشورهای مختلف مامور هستند، خود را فقط مقید به اخبار سیاسی و روزانه نمی‌کنند و از هر نکته اجتماعی که فکر می‌کنند برای ملت خودشان جذاب است، گزارش تهیه می‌کنند.

مسلما وقتی گزارشگران و خبرنگاران رسانه ملی به صورت فعال از کشورهای مختلف گزارش‌های اجتماعی تهیه کنند، نمایندگان رسانه‌های خارجی که در ایران هستند نیز به تهیه گزارش‌های اجتماعی از ایران علاقه نشان می‌دهند و چنین می‌شود گفتگوی رسانه‌ای به دور از جار و جنجال‌های سیاسی بین ایران و کشورهای دیگر شکل بگیرد.

رئیس سازمان صدا و سیما و دیگر مدیران و برنامه‌ریزان این رسانه فراگیر همیشه برتاثیرگذاری رسانه‌های تصویری بر افکار عمومی تاکید می‌کنند، بنابراین شاید بهتر باشد برنامه‌سازان تلویزیون هم دایره نگاه خود را وسیع‌تر کنند و به این بیندیشند که افکار عمومی در کنار اخبار به تصاویرجذاب دیگر هم علاقه‌مند است.