کارگردان تجربی، فیلم حرفه‌ای

آقای امینی ویژگی‌های این فیلمنامه چه بود؟ به نظر می‌رسد خیلی‌ها تحت تاثیر آن قرار گرفتند.

اولا «هفت دقیقه تا پاییز» در ژانر اجتماعی قرار می‌گیرد و ساختاری که برایش در این فیلمنامه در نظر گرفته شده و اتفاقاتی که در فیلمنامه روی می‌دهد یک مقدار خاص است اما الان فضایی که فیلمبرداری می‌شود کاملا واقعی است و در فضایی کاملاً رئال اتفاق می‌افتد و ویژگی پیچیده‌ای ندارد. البته تکنیک فیلمنامه‌نویسی و بعد حوادث و اتفاقاتی که می‌افتد همه یک مقدار خاص هستند. همین طور روابطی که وجود دارد یک مقدار فیلم را خاص کرده است.

پس کارگردانی هم باید یک مقدار خاص باشد؟

خب طبیعتا در هر فیلمنامه‌ای شما باید متناسب با آن موضوع و فیلمنامه ساختاری را انتخاب کنید. طبیعتا فیلم‌های قبلی من هر کدام ساختار خاص خود را داشتند. مثلا فیلم «نامه‌های باد» به خاطر قضیه پادگان و موضوع فیلم یک ساختاری داشت و دانه‌های ریز برف یک جور دیگر بود. فیلم «زمان می‌ایستد» نیز با توجه به این‌که یک فیلم تک‌پرسوناژی بود یا فیلم «استشهادی برای خدا» هم ساختار دیگری داشت. باید گفت در واقع این فیلمنامه است که می‌گوید با چه ساختاری یک فیلم باید ساخته شود. این‌که ساختار و محتوا موازی هم جلو بروند و یکی از دیگری جلو نزند.

به نظر می‌رسد شما با استفاده از همان تجربه‌هایی که در فیلم‌هایی مثل «نامه‌های باد» انجام دادید به تجربیاتی دست پیدا کردید که در فیلم «هفت دقیقه تا پاییز» مورد استفاده قرار می‌دهید؟

بله صددرصد، در فیلم‌های تجربی شما در ساختار جدیدتری خودت را محک می‌زنی. نقایص و معایب و مزایا را متوجه می‌شوی و نهایتا وقتی می‌خواهی فیلمی با موضوع داستانی، با یک فیلمنامه متفاوت و با یکسری بازیگر و یک ساختار اجتماعی بسازی، طبیعتا آن تجربه حالا به کمکت می‌آید.

این بار شما سراغ بازیگران چهره رفتید، چه فرقی داشت؟

خیلی راحت بود. من تجربه همکاری با بازیگران چهره را داشته‌ام. در فیلم‌های قبلی‌ام سابقه همکاری با خانم توسلی و آقایان تنابنده و هاشم‌پور را داشتم. همه این تجربیات در این فیلم به کمکم آمده است و هیچ مشکلی با بازیگران ندارم. هر چهار بازیگر این فیلم حرفه‌ای‌ هستند. به راحتی جلو می‌رویم و ذهنم آزاد است.

فیلم برای جشنواره آماده می‌شود؟

تلاش می‌کنیم که به جشنواره برسد.