موادی سبک با وظایفی سنگین

 بیش از 99 درصد ترکیب مواد ژلاتینی خشک را هوا تشکیل می‌دهد و این در حالی است که سیلیس، کربن، فلزات مختلف و دیگر مواد تنها یک درصد از این نوع ژل‌ها را تشکیل می‌دهند. در بسیاری از فضاپیماهای ناسا پوششی از این ماده در سطح بدنه فضاپیما قرار می‌گیرد تا بتواند ذرات منتشر شده از اجسام سماوی و بخصوص ستاره‌های دنباله‌دار را براحتی به دام بیندازد و به‌‌عنوان یک عایق مناسب در برابر هجوم این ذرات عمل کند و بدون این که ساختار این ذرات را منهدم کند، مانع از برخورد آنها با بدنه فضاپیما یا کاوشگرهای فضایی شود. اروژل‌های سیلیسی و کربنی هدایت گرمایی بسیار ضعیفی دارند چرا که در ساختار این گروه از مواد ماده‌ای وجود ندارد که بتواند انتقال گرما در سطح ماده را انجام دهد. ساختار اسفنجی‌شکل نامنظم این نوع مواد ژله‌ای، موجب می‌شود مولکول‌های هوا و امواج صوتی نتوانند راحت از آن عبور کنند و بنابراین افرادی که از دستگاه جوشکاری استفاده می‌کنند، می‌توانند با استفاده از این ماده به‌‌عنوان عایق علاوه بر این که از دستان خود در برابر تماس مستقیم با حرارت محافظت می‌کنند، سروصدای ناشی از کار با دستگاه جوش را نیز به میزان قابل توجهی کاهش دهند. محققان امیدوارند بتوانند با استفاده از این نوع مواد ژلاتینی خازن‌هایی را طراحی کنند که به عنوان یک وسیله مناسب برای ذخیره انرژی مورد نیاز اتومبیل‌ها و گوشی‌های تلفن همراه مورد استفاده قرار گیرد. از آنجا که این نوع ماده از نظر سطحی، فضای زیادی را اشغال می‌کند، می‌تواند مقادیر انبوهی از انرژی را در خود ذخیره کند. علاوه بر این، با ایجاد اندک تغییراتی در ساختمان این ماده و افزودن نانوذرات فلزی به آن می‌توان به ماده جدیدی دست یافت که می‌تواند به عنوان پیشران موشک‌ها یا مبدل‌هایی که گاز خروجی مضر اتومبیل‌ها را به موادی بی‌ضرر مبدل می‌کنند، کاربرد داشته باشد.

مریم وکیلی