چهره روز
یک داستان واقعی
میثم اسماعیلی: معروف است که هر وقت ابوالفضل جلیلی فیلمش مجوزی برای اکران پیدا نمیکند، سر به بیابان میگذارد! جلیلی حالا رسما باید 14 بار سر به بیابان گذاشته باشد چرا که 14 ساخته پیشین او مجوزی برای اکران نگرفتند و رنگ پرده را ندیدند، اما جلیلی خستگیناپذیر به فیلمسازیاش ادامه میدهد.
فیلمهای او از جشنوارههای بینالمللی زیادی جوایز متعددی دریافت کردهاند؛ جایزه شیر طلایی جشنواره ونیز، جایزه پلنگ نقرهای جشنواره لوکارنو و جایزه بهترین فیلم جشنواره دوربان آفریقای جنوبی از جمله جوایزی است که به فیلمهای ابوالفضل جلیلی تعلق گرفته است. حتی چند سال پیش (شاید 7 سال)! شبکه 2 در برنامهای با عنوان «برداشت 2» تعدادی از ساختههای او را با مروری بر فیلمسازیاش پخش کرد، اما بعد از آن برنامه هم اتفاقی برای فیلمهای او رخ نداد و آثار او رنگ پرده را ندیدند.
دلیلها مختلف بود، همانطور که خود فیلمساز در برنامه اکران فیلم «گل یا پوچ» در فرهنگسرای انقلاب میگوید: «مدیران سینمایی دوره گذشته همواره به من میگفتند فیلمهای تو از نظر دینی مشکل دارد. حال مدیران جدید برای اکران این فیلم ها به من وعدههای مختلف میدهند. اما بر این باورم که اگر گفته مدیران قبلی اشتباه بوده، لازم است از من معذرتخواهی کنند و در غیر این صورت اگر همانگونه که مدیران قبلی گفتهاند، فیلمهای من از نظر دینی مشکل دارند، من هم راضی به اکران آنها نیستم.»
یکی از آخرین ساختههای او، فیلم «حافظ» توانست در جشنواره ونیز جایزه ارزشمندی برای سینمای ایران کسب کند، اما در عین تعجب همه این فیلم که درباره شاعر پرآوازه ایرانی و یکی از مفاخر ایران است نیز از اکران بازماند تا جلیلی و هوادارانش دوباره دلخوش باشند به تک اکرانهایی که کانونها و فرهنگسراهای مختلف برای این فیلم تهیه میکنند. خود فیلمساز هم در پاسخ به دلیل اکران نشدن فیلمهایش میگوید: «این سوال را باید از مسوولان پرسید. من خود تاکنون هر بار در این خصوص سوال کردهام، مدیران به من گفتهاند تو خودت دلیل این اتفاق را میدانی، اما باور کنید خودم هم نمیدانم.» انگار این روزها دوباره رد ابوالفضل جلیلی را باید در بیابانها جست.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
