اعتماد کن

مثل همه کتاب‌های کوثری، لازم نیست از ترجمه خوب این اثر زیاد تعریف کنیم، چون اسم این مترجم به راحتی هم تضمینی برای خواندن یک ترجمه خوب است و هم می‌توانیم مطمئن باشیم از اساس کتاب خوبی را برای خواندن انتخاب کرده‌ایم. می‌ماند داستان کتاب که در نوع خود داستان منحصر به فردی است. داستان درباره زنی آلمانی است که نامزدش در دوران هیتلر و نازی‌ها از آلمان‌ها فرار کرده است و در فرانسه علیه او می‌جنگد و جزو نهضت مقاومت شده است. زن، نامه‌ای از مارتین، نامزدش دریافت می‌کند که از او می‌خواهد به پاریس بیاید، اما وقتی زن به پاریس می‌رسد با مرد ناشناسی روبه‌رو می‌شود که خود را دوست مارتین معرفی می‌کند و نزدیک 9 ساعت با او تلفنی صحبت می‌کند. همین، شک ماموران مخفی و کارکنان هتل را برمی‌انگیزد و خلاصه... .

بیشتر داستان در قالب مکالمه‌هایی می‌گذرد که این 2 نفر، یعنی سوزانا و ماکس با یکدیگر دارند، اما در کنار آن گاهی خود نویسنده هم وارد داستان می‌شود و تردیدهایش را درباره چگونگی رقم زدن سرنوشت شخصیت‌های داستانش ابراز می‌کند. داستان بشدت جذاب است و از همان لحظه اول شما را با خود درگیر می‌کند؛ چون آدم‌های این داستان همگی درگیر اعتماد کردن یا نکردن به یکدیگرند. در نتیجه، خود شما هم نمی‌دانید که باید به چه کسی اعتماد کنید و حرف چه کسی را باور کنید و همین بر تعلیق داستان اضافه می‌کند. خود کوثری درباره این اثر نوشته است:

«در این رمان کم‌نظیر، ما با جهانی روبه‌رو می‌شویم که یکسره در هاله‌ای از ادعاهای راست و دروغ که اثبات هیچ کدام برایمان میسر نیست پوشیده شده. هویت آدم‌ها از زبان کسانی بیان می‌شود که ما خودشان را نمی‌شناسیم و نمی‌دانیم آیا حتی آن چه درباره خود می‌گویند راست است یا نه. از سوی دیگر، سرنوشت شخصیت‌ها به این بسته است که خواه ناخواه آنچه را که می‌شنوند باور کنند، زیرا جز صدایی که از جایی ناشناخته و از دهانی ناشناخته می‌شنوند، پناه و راهنمایی در این دنیای آکنده از دشمن ندارند. جدا از این، در این کتاب صدا یا صداهایی هست که خواننده بی‌آن که خود بخواهد ناچار است آنها را بشنود و به آنها اعتماد کند وگرنه قادر به پیش رفتن در داستان نیست. باز شدن کلاف پیچیده آدم‌ها و روابط میان آنها، بیش از هر چیز بستگی به باور ما یا بهتر بگویم اعتماد کردن ما به راویان غیر قابل اعتماد دارد....»