بتمن‌بازی!

سبک این بازی اکشن سوم شخص از نوع متال‌گیری است و شباهت‌های زیادی را می‌توان در ساختار هر دو بازی مشاهده کرد. سازنده‌ها با توجه به این‌که بتمن همیشه به‌صورت مخفیانه کار می‌کند، اساس بازی را بر مخفی‌کاری (Stealth) گذاشته‌اند، چیزی که در بازی‌های قبلی سری بتمن واقعا جایش خالی بود. اگر قبلا در فیلم‌ها و کتاب‌ها بتمن را می‌دیدید که ناگهان از پشت یک جنایتکار درمی‌آمد و او را بیهوش می‌کرد، حالا می‌توانید چگونگی مخفی شدن بتمن و رسیدن به پشت سر جنایتکار مذکور را ببینید و بازی کنید. سام فیشر و سالید اسنیک حالا یک رقیب بسیار سرخت و حرفه‌ای پیدا کرده‌اند که در حرکات مخفیانه و بی‌سر و صدا تبحر زیادی دارد.

نکته قابل توجه در بازی تیمارستان آرکام، کنترل بسیار خوب بتمن است. بالا رفتن از لبه‌ها به‌کمک چنگک، پنهان شدن زیر زمین، آویزان شدن از مجسمه‌ها، معلق بودن در آسمان، بمب‌گذاری و منفجر کردن دیوارهای نازک، بالا رفتن از ساختمان‌ها، حرکت در کانال‌های تهویه هوا، خزیدن به پشت دشمن و غافلگیر کردن او و دیگر حرکات مشخصه بتمن به‌راحتی قابل اجرا شدن هستند.

تمام بازی در محوطه تیمارستان آرکام رخ می‌دهد که شامل چندین بخش می‌شود. محدود بودن لوکیشن و نوع بازگشت به مراحل قبلی هم به‌شدت یادآور طراحی مراحل متالگیر1 و 2 است. هرگوشه‌ای با نیت خاصی طراحی شده و برای هر شیء که می‌بینید، هدفی وجود دارد. وجود شخصیت معماگو (Riddler) که فقط با تماس تلفنی با شما صحبت می‌کند یکی از نقاط قوت بازی است. معماگو نقشی در داستان ندارد و فقط تعداد زیادی معما و راه مخفی برای‌تان چیده که در هر منطقه باید آنها را پیدا کنید. پیدا کردن پاسخ معماهای معماگو اعتیادی است که اگر به جان شما بیفتد به این راحتی بیرون نمی‌رود! تازه بعد از تمام شدن نیمی از بازی و سر و کله زدن با معماها، سازنده‌ها به شما نقشه رازهای هر منطقه را می‌دهند که در آن محدود پاسخ هر معما نشان داده شده است.

روند بازی در هر قسمت با توجه به نوع چینش مکان مربوط به آن تغییر می‌کند. نمونه معروف این نوع طراحی مرحله هم همان متال‌گیر و سپس رزیدنت‌‌اویل (شماره 4 و 5) هستند. یعنی وارد یک منطقه بسته می‌شوید که امکانات محیطی فراوانی برای مخفی‌کاری به شما می‌دهد. تعدادی دشمن هم وجود دارند که از پا در آوردن آن‌ها بدون این‌که کسی بفهمد کاری است که هر بار یک جور انجام می‌شود و هر نفر به‌روش دلخواه خودش این کار را می‌کند. هوش مصنوعی خوب دشمن‌ها کاری کرده که با هر بار بازی کردن خود بازی یا بخش چالش‌ها (Challenges) تجربه متفاوتی داشته باشید و مجبور به تغییر روش پیشروی بشوید.

در بازی‌هایی از این قبیل، تنها نوع طراحی مرحله است که می‌تواند باعث ایجاد تنوع در روند بازی بشود. در تیمارستان آرکام این موضوع کاملا رعایت شده است. هر چند وقت یک بار وارد یک مکان کاملا جدید می‌شوید که استراتژی خاص خودش را می‌طلبد. وقتی هم که به مکان‌های تکراری برمی‌گردید تغییری در آن‌ها رخ داده است. مثلا ژوکر روی مجسمه‌ها بمب گذاشته تا دیگر نتوانید به راحتی به آن‌ها پناه ببرید. مراحل توهم ناشی از گاز توهم‌آور مترسک (Scarecrow) با تغییر زاویه دوربین و سبک بازی تنوع بسیار خوبی در گیم‌پلی به‌وجود آورده‌اند. ناگفته نماند که سازنده‌های بازی طی یکی از موفق‌ترین اقدام‌های انجام شده در تاریخ بازی‌های رایانه‌ای، دیوار چهارم بین مخاطب و بازی را می‌شکنند و در برخورد سوم با مترسک، توهم ناشی از حضور او را به بازی‌کننده هم القا می‌کنند.

از نظر گرافیکی تیمارستان آرکام قابل ستایش است. انیمیشن کاراکترها دقیق و کامل کار شده و میزان جزئیات در هر صحنه غیرقابل باور است. هیچ‌گاه در طول بازی از دیدن مبارزه‌ها که آخرین ضربه‌شان به صورت سینمایی نشان داده می‌شود سیر نمی‌شوید. حیف که به خاطر الزام بازی مجبور هستید بخش بیشتری را در حالت دید کارآگاهی مخصوص بتمن بروید که مانن دوربین فرابنفش عمل می‌کند و بسیاری از زیبایی‌های محیط اطراف را از دست می‌دهید.

«بتمن: تیمارستان آرکام» یکی از بهترین بازی‌های امسال و یکی از برجسته‌ترین بازی‌های سبک اکشن سوم شخص است. شاید تنها ایرادی که بشود به آن گرفت، استفاده نکردن مناسب از آدم‌بدهای معروف سری بتمن و طراحی غولآخرهای مناسب باشد. این بازی را به هیچ‌وجه از دست ندهید.

سید طه رسولی