من در طربم

البته می‌دانم که تو برادر بزرگتری و نگرانش هستی اما همین که از دور مراقب او باشی تا تبعات بروز این شکست خدای نکرده او را به راه‌های نادرستی نکشاند کافی است. چون هر کمکی از سوی تو از طرف او دخالت تلقی می‌شود و به خاطر همین بهتر است با سکوتت به او کمک کنی. لازم نیست این مساله را با خانواده‌ات در میان بگذاری. باور کن مشکل حادی پیش نیامده است این اتفاقی است که دیر یا زود برای برادرت پیش می‌آمد. اصلا ببینم مگر خود تو قبلا چنین روزهایی را از سر نگذرانده‌ای؟ پس چرا اینقدر نگرانی. نوشته‌ای که او بسیار حساس و احساساتی است. خب، این خصوصیت ممکن است میزان آسیب‌پذیری آدم را نسبت به مشکلات عاطفی بیشتر کند اما او باید یاد بگیرد چگونه با این به قول تو شکست کنار بیاید و آن را مدیریت کند. نکند تا آخر عمر می‌خواهی بالای سر برادرت باشی و مدام او را کمک کنی؟ بالاخره یک روزی او مجبور است از زیر سایه حمایت تو بیرون بیاید. مطمئن باش زندگی کاری می‌کند که روزی تو به خودت می‌آیی و می‌بینی وقت و توان انرژی گذاشتن برای برادرت را نداری چون خودت آن قدر غرق مسائل پیرامونی هستی که فرصتی برای دیگران نداری، خب برای همچین روزی باید برادرت بتواند از پس خودش و مشکلاتش بربیاید یا نه؟ بهرحال آریای عزیز من احساس تو نسبت به برادرت را درک می‌کنم و برای آن بی‌نهایت احترام قائلم. امیدوارم این پیوند مودت و برادری همیشه میان شما محکم باشد و همیشه بتوانید از مهربانی یکدیگر بهره ببرید. بهرحال زندگی بالا و پایین‌های بسیاری دارد. بزرگترین برادری که تو در حق برادرت می‌توانی بکنی این است که به قول معروف به او ماهیگیری را یاد دهی. این کاری است که تمام بزرگان در حق اطرافیان خود کرده‌اند. برای تو و برادرت روزهایی سرشار از موفقیت و شادمانی آرزو می‌کنم.

خب، شترگاوپلنگی‌ها امیدوارم در این روزهای گرم تابستان دلتان خنک خنک باشد. گهگاهی یاد ما هم بکنید.

تا هفته بعد درود و بدرود.