وعده‌ای جدید

 راهکار ساخت این تعداد سینما هم از نظر وی اینگونه عنوان شده است: سینماهای جدید با حمایت دولت و پرداخت 30 درصد کمک بلاعوض، 50 درصد تسهیلات و 20 درصد از آورده بخش خصوصی احداث می‌شود.

صرف نظر از این نکته که این اظهار نظر در شرایطی بیان می‌شود که معلوم نیست محمدرضا جعفری جلوه در سال‌های آینده در معاونت سینمایی همچنان حضور داشته باشد یا خیر، چند نکته درباره این مساله قابل طرح است. مساله اول این که به اعتقاد بسیاری از کارشناسان تنها دستاورد مثبت معاونت سینمایی در 4‌سال گذشته، بازسازی و تجهیز، نه ساخت سینما بوده است.

طبق گفته‌های محمد رضا صابری، سخنگوی انجمن سینماداران نیز شکل کار به این صورت بوده که با حمایت موسسه سینماشهر، سینماهایی که اقدام به نوسازی 3 بخش کلیدی: آپارات، تجهیز سیستم صوتی و تعویض صندلی خود کرده باشند تا 50درصد این هزینه‌ها را به شکل بلاعوض از دولت دریافت کرده اند که حاصل این بخش از کار، بازسازی حدود صد سالن با قدمت‌های 40 تا 50 سال و چند سالنه شدن چندین سینما بوده است.

در زمینه ساخت سینما در سال‌های اخیر در شهری مانند تهران نیز فقط شهرداری حرکت قابل توجهی داشته که حاصل آن ساخت پردیس‌هایی مانند: آزادی، رازی، زندگی، ملت و شهر تماشا است و معاونت سینمایی هیچ گاه اقدام به ساخت سینمایی نکرده است ضمن آن‌که اطلاعات معاون سینمایی از تعداد سینماهای کشور نیز ممکن است نادرست باشد. هفته گذشته وقتی با اداره کل نظارت و ارزشیابی تماس گرفتم، یکی از مسوولان این اداره کل آمار دقیق سینماهای کشور را 276 سینما عنوان کرد که با آمار معاون سینمایی (44‌سینما) تفاوت دارد. البته از این تعداد، 112 سینما در تهران و 164 سینما در شهرستان‌ها وجود دارد.

تعداد کل صندلی‌های سینما در کشور 42050 است که از این میزان 38 هزار و 925 صندلی سهم تهران و 3125 صندلی سهم شهرستانی‌هاست. این آمار وقتی تاسف‌برانگیز می‌شود که بدانیم در کشور ما 1091 شهر به ثبت رسیده که از این تعداد، منهای شهر تهران 1027 شهر سینما ندارند و حتی اگر در 4 سال آینده باز هم تعداد سینماها دو برابر شود، باز هم رقم چشمگیری نیست.

نکته مهم‌تر این‌که حتی اگر در هر خیابانی یک سینما هم وجود داشته باشد، وقتی فیلم خوبی برای دیدن نباشد باز هم صاحبان سینماها باید مگس بپرانند.

وقتی معاونت سینمایی اجازه نمایش فیلم خارجی نمی‌دهد و با سیاست‌های نظارتی خود فیلمسازان ایرانی را به ساخت فیلم‌های شاعرانه و بی‌خاصیت ترغیب می‌کند که ده‌ها نمونه آن را سال گذشته در جشنواره فیلم فجر دیدیم چه انگیزه‌ای برای آمدن به سینما باقی می‌ماند؟ فکر می‌کنید سینمای ایران هر سال چند پدیده مانند «اخراجی‌ها 2» و «درباره الی» دارد؟ برای پاسخ به این سوال فقط کافی است 6 ماه دیگر تا پایان سال صبر کنید.

رضا استادی