جای امیدواری است

خبر دوم: «امید به زندگی در ایران 16 سال افزایش یافت.» همان روزنامه،همان صفحه

اظهار امیدواری: امید واقعاً چیز خیلی خوبی است. چه مربوط به ماهواره باشد، چه مربوط به زندگی، چه مربوط به هیچی. وقتی که بنا به فرموده شاعر، در ناامیدی بسی امید است؛ آن وقت شما حساب کنید، ببینید که در خود باامیدی چقدر امید است؟.... اگر آدمیزادی فقط نیمه خالی لیوان یا وان را نبیند، همیشه جای بسی امیدواری است.خدا را صدهزار مرتبه شکر!

امیدیه:
«چه خوش باشد که بعد از روزگاری/   به امیدی رسد امیدواری»
به جاهای دگر تو صادرش کن /  زیادی گر که امّیدی بیاری!

پیشنهاد امیدوارانه: ما امیدواریم که روز به روز بر مراتب امیدواری تمام مردم جهان افزوده گردد و کسی نباشد که با دست خالی و ناامید از این دنیا برود. گر گدا کاهل بود، تقصیر مأموران سد معبر شهرداری چیست؟.....عجالتاً در راستای آنچه عرض شد، دو فقره پیشنهاد تکمیلی داریم که رو می‌کنیم:

1- دست بالا گرفتن: بانک مرکزی، اگر طرح ماهواره امید را بر روی سری جدید تراول چک‌های 500 هزار تومانی نقش کند؛ اثرگذاری‌اش به مراتب بیشتر خواهد بود. همیشه باید دست بالا گرفت. لطفاً دست‌ها بالا....! حتماً که نباید مدیریت محترم سایپا خودرو، اگر زیر بار ریاست سازمان ملی جوانان نرفت، بیاید بانک مرکزی تا این طرح را در عین جوانی اجرایی کند.

2- دست از سیگار کشیدن: لطفاً برای افزایش بیشتر امید به زندگی، سیگار نکشید. این درست نیست که مسوولان زحمتکش ما، هی نرخ امید به زندگی را ببرند بالا؛ آن وقت یک عده ای با دود کردن سیگار، هی آن را بکشند پایین. باور کنید که با همین پول سیگارها می‌شود هفشده تا ماهواره امید دیگر ساخت و به هوا فرستاد.

رضا رفیع