خنداندن سخت نیست...

در برابر همه این اما و اگرها می‌توان در یک بعدازظهر داغ تابستان به تماشای فیلمی مانند <ماداگاسکار2> نشست و حداقل 90 دقیقه خندید! به همین سادگی، یک فیلم انیمیشن که برای گروه سنی کودک و نوجوان هم ساخته شده است، می‌تواند برای بزرگسالان لحظاتی مفرح را به وجود آورد. این فیلم انیمیشن در بلاد خارجی ساخته شده است که فرهنگ زندگی آنها با زندگی ما از زمین تا آسمان فرق دارد، اما ما با تمایلی به نام <شاد زیستن> که در همه فرهنگ‌ها یکسان است، ارتباط برقرار می‌کنیم و به ماجراجویی‌های چند حیوان نگاه می‌کنیم و به ترفندهای آنها برای برون رفت از مشکلی که بر سر راهشان به وجود آمده است از ته دل می‌خندیم و اصلا به این فکر نمی‌کنیم مثلا یک زرافه چگونه می‌تواند دلبسته یک اسب آبی شود یا در دل آفریقا پنگوئن‌ها چگونه زندگی می‌کنند...

ماداگاسکار ساخته شده است تا لحظات شاد بیافریند، ساخته نشده که پاسخی باشد به الگوهای ذهنی مخاطب و اما و اگرهای او. چون اگر فیلمساز قرار باشد به این اما و اگرها پاسخ بدهد نتیجه اثری که می‌سازد، می‌شود همین کارهای الکی که به نام کمدی در سینما و تلویزیون خودمان ساخته و پخش می‌شود. معلوم است که سازنده آن برای خنداندن جماعت خودش را کشته است، اما نتیجه نگرفته.

ماداگاسکار جماعت ایرانی را می‌خنداند چون در کنار داستان روان از دوبله خوبی هم بهره برده است. مهرداد رئیسی، مدیر انجمن گویندگان جوان در دوبله این اثر کاری را انجام داده که در فیلم‌های کارتونی شگفت‌انگیزان و... انجام داد. او می‌داند که با ترجمه خوب و استفاده از گویندگان مناسب می‌تواند فیلمی خارجی را تبدیل به اثری بومی کند. استفاده از لهجه‌های مختلف به این بومی‌سازی کمک زیادی می‌کند.

در کشور ما هم چند سالی است بازار تولیدات انیمیشن داغ شده است، فیلم‌ها و سریال‌های زیادی با این روش ساخته می‌شوند، اما معلوم نیست به چه دلیل بیشتر این آثار به مسائل بسیار جدی و تا حدودی تلخ می‌پردازند. اگر فیلم‌هایی مانند ماداگاسکار می‌خنداند به این دلیل است که این فیلم‌ها به روش انیمیشن ساخته می‌شوند و در دنیای انیمیشن خیال می‌تواند وسعت گیرد و از حصارها عبور کند. دنیای انیمیشن دنیای آزادی است که قصه‌پردازی در آن محدودیت ندارد و چون رویا وسعت می‌گیرد برای خنداندن لازم نیست به لودگی روی آورد.