در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
تئاتر تلویزیونی؛ بایدها و نبایدها
تلهتئاترها بخشی از برنامههای نمایشی تلویزیون محسوب میشوند که بعد از این همه سال هنوز تکلیف معلوم و مشخصی ندارند. بسیاری عقیده دارند که میشود از این گونه برنامهسازی به گونهای استفاده کرد که هم مخاطب عام را راضی کند و هم بتواند باعث رونق هنر تئاتر که به خاطر مشخصات ماهویاش، امکان زیادی برای برقراری ارتباط با مخاطب ندارد ، شد اما این که چرا در مورد این گونه برنامهها اتفاق جدیدی نمیافتد ، چیزی است که در این گزارش چند و چونش را از زبان کارشناسان این رشته میخوانید.
خاطره خوبی ندارم
دکتر قطبالدین صادقی خیلی وقت است بهخاطر درگیریهای خودش نتوانسته تئاتر تلویزیونی ببیند؛ چون این روزها بشدت مشغول تمرین یک روحوضی مدرن است به نام «باغ شکرپاره» که خودش آن را نوشته و دارد آن را برای جشنواره نمایشهای آیینی در تالار سنگلج آماده میکند؛ اما گذشته از اینها، از آخرین تلهتئاتر خودش هم خاطره خوبی ندارد و به قول خودش هنوز داغش به دلش است؛ چون تهیهکننده محترم، نصف پولی را که قرار بوده بگیرد، به او نداده و شکایتهایش هم به هیچجا جواب نداده.
صادقی اضافه میکند: این سیستم غلط است و معلوم نیست چرا تلویزیون با خودم قرارداد نمیبندد.
تئاتر برای نخبگان است نه عامه
دکتر جواد ظهیری از تهیهکنندگانی است که تاکنون آثار خوبی را در این زمینه تولید کرده است. از نظر او، یک سال و نیم است که در این زمینه کار جدیای نشده و عملا وضعیت تلهتئاتر به حالت نیمهتعطیل درآمده است: «من هم در این مدت کار جدیدی انجام ندادهام؛ چون جایی برای کارهای خلاقی مثل نکراسوف، به سوی دمشق، بازرس کل، پسران طلایی و خط دیگری که من در کارهایم دنبال میکنم، وجود ندارد.»
این تهیهکننده باسابقه تئاترهای تلویزیونی، اولین دلیل عدم استقبال از تلهتئاترها را وجود شعار غلطی مثل «تئاتر برای همه» میداند و میگوید: «این شعار مثل این است که بگوییم هرکس باید یک هواپیمای شخصی داشته باشد. ما فکر میکنیم تئاتر باید با تودههای مردم ارتباط برقرار کند، درصورتی که تئاتر اصلا هنر مردمی و پرمخاطبی نیست. مخاطب این هنر در همه جای دنیا، فرهیختگان جامعه هستند و نه عامه مردم. دلیل دیگرش هم این است که چارچوب درست و منظمی برایش وجود ندارد.»
ظهیری با اشاره به تجربیات 6 سال تحصیلش در آمریکا میگوید: در شهر محل سکونت من اصلا سالن تئاتری وجود نداشت و فقط بعضی وقتها نمایشهایی در سالن تئاتر دانشگاه روی صحنه میرفت. اگر از چیزی به اسم تئاتر 15 میلیونی برادوی حرف میزنیم، باید یادمان باشد که این رقم در برابر چیزی حدود 50 هزار سالن سینما در این کشور رقم خیلی کمی به حساب میآید.»
او در پایان اضافه میکند: هیچ شبکهای، باکس منظمی برای تلهتئاتر ندارد و تلهتئاتر فقط به شبکه 4 محدود شده که اتفاقا در تعریف این شبکه هم ماموریتش تهیه برنامه برای فرزانگان و فرهیختگان ذکر شده است. اگر واقعا بخواهیم به این شعار جامه عمل بپوشانیم، باید شبکههای پرمخاطب دیگر هم برای تولید تلهتئاتر اقدام کنند و اتفاقا شبکههای پرمخاطب بیشتر این کار را انجام بدهند؛ اما وجود همین پارادوکس باعث میشود که درک درستی نسبت به این مقوله وجود نداشته باشد و در نتیجه برنامه خوب و مناسبی هم در این زمینه تولید نشود.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
