افت دوومیدانی ایران

هر سال فصل بهار، فصل خوبی برای دوومیدانی ایران بوده است. همان گونه که طبیعت زنده شده و درختان به ثمر می‌نشینند ، دوومیدانی کاران نیز پس از یک فصل تمرین و بدنسازی ، اکنون سرما را پشت سر گذاشته و آماده رقابت‌اند.

در دوومیدانی، این رقابت تنها با رقیب نیست بلکه نخستین رقیب هر ورزشکار رکورد است. همان سانتی‌مترها و ثانیه‌هایی که دوومیدانی‌کار در تلاش است بر آن‌ها غلبه کند. همیشه در طی سالیان ، فصل بهار و به ویژه نخستین مرحله رقابت‌های لیگ، فصل همین غلبه کردن‌ها بر رکوردها بوده است.

بنا بر آمار سالیان گذشته ،‌ کمتر مسابقه‌ای را در ابتدای فصل می‌توان یافت که در آن رکوردهای مختلف یکی پس از دیگری فرو نریخته باشد. شاید امسال که توقع داریم دوومیدانی کشورمان پیشرفت بهتری نسبت به قبل داشته باشند ، شکسته شدن هیچ رکوردی در رقابت‌های آغاز فصل کمی ناراحت کننده باشد اما جایی علاقه‌مندان و کارشناسان دوومیدانی ناراحتی‌شان به یاس تبدیل می‌شود که نه تنها در نخستین مرحله‌ لیگ دوومیدانی رکوردی شکسته نشده، بلکه رکوردها در بیشتر مواد یا تغییر نکرده و یا پایین‌تر بوده است.

این مساله در ابتدای فصل کمی نگران کننده است. نگرانی‌ها از آن بابت آغاز می‌شود که ملی پوشان ایران در ابتدا باید جواز حضور در رقابت‌های جهانی برلین را کسب کنند. در وهله‌ی دوم شرکت در این رقابت‌ها است. نکته‌ دیگر رقابت‌های دانشجویان جهان است. از آن که بگذریم، رقابت‌های کشورهای اسلامی به میان خواهد آمد و از همه مهم‌تر رقابت‌های قهرمانی آسیا در چین است.

رقابت‌هایی که قهرمانان ما در دوره گذشته آن رقابت‌ها 9 مدال کسب کرده‌اند. 9 مدالی که تکرار آن‌ها با چنین آغاز فصلی کمی بعید و دور از دسترس به نظر می‌رسد حتی این وضعیت به همراه محرومیت احسان حدادی که کار را وخیم‌تر کرده است ، می‌تواند در رقابت‌های کشورهای اسلامی نیز گریبان‌گیر ما باشد. رقابت‌هایی که رییس فدراسیون دوومیدانی پیش از این اعلام کرده بود «می‌توان روی مدال آوری دوومیدانی‌کاران در این رقابت‌ها حساب کرد».

با تمام این تفاسیر در ادامه به بررسی بخش به بخش نخستین دوره رقابت‌های لیگ دوومیدانی و رکوردهای کسب شده نسبت به چهار دوره گذشته خواهیم پرداخت.

 سرعت‌ها و موانع

صرف نظر از بررسی ماده به ماده می‌توان گفت که در دوهای 100، 200، 400 و 110 مانع و 400 مانع، کمترین اتفاق این بوده که نسبت به دوره‌های گذشته پیشرفتی نداشته‌ایم. اما در بررسی ماده به ماده در 100 متر، رکوردها همانند چهار سال گذشته بوده و در 200 متر با رکورد 21 ثانیه و 33 صدم ثانیه کمی افت کرده‌ایم.

اما افت به نسبت فاحش در دوهای سرعت، در دوی 400 متر بوده است. دویی که احسان مهاجر شجاعی که تخصصش در 800 متر است، همیشه در ابتدای فصل در این ماده مسابقه داده و اغلب پیروز بوده است. او این بار 400 متر را با زمان 47 ثانیه و 60 صدم ثانیه به پایان رسانده است. رکوردی که حداقل در 4 سال اخیر ضعیف‌ترین رکورد در مرحله نخست لیگ محسوب می‌شود.

در 110 متر بامانع هم، اگر بخواهیم رکورد روح‌الله عسگری را با دوران اوجش مقایسه کنیم، نسبت به آن دوران بسیار ضعیف‌تر شده است. عسگری در سال‌های اوج، 110 متر بامانع را در زمان حدود 13 ثانیه 80 تا 90 صدم ثانیه می‌دوید اما رکورد او در لیگ 14 ثانیه و 4 صدم ثانیه بود.

در 400 بامانع و 3 هزار متر بامانع هم تغییر چندانی نسبت به سال‌های گذشته به وجود نیامده است. تنها ما شاهد افت رکورد در 400 متر بامانع هستیم.

 نیمه استقامت و استقامت

رقابت‌های نیمه استقامت و استقامت نخستین مرحله لیگ در سال 88 در حالی برگزار شد که در مهم‌ترین رقابت آن یعنی در دوی 800 متر، بهترین‌ها گرد هم نیامده بودند. یعنی سجاد مرادی در 1500 متر دوید، امیر مرادی در 800 متر و احسان مهاجر شجاعی در 400 متر. شاید اگر این سه کنار هم در 800 متر می‌دویدند، وضعیت کمی تغییر می‌کرد اما با این حال دوی 800 متر که همیشه بین یک دقیقه و 46 و یا 47 صدم ثانیه به پایان می‌رسید، این بار با رکورد یک دقیقه و 52 صدم ثانیه به پایان رسید. سجاد مرادی هم 1500 متر را با زمان سه دقیقه و 55 ثانیه به پایان رساند. در دوهای 5 هزار و 10 هزار متر و حتی نیمه ماراتن هم اتفاق خاصی رخ نداد. حتی شاهد کاهش نسبی رکوردها هم بودیم.

 پرش‌ها

در پرش طول به جرات می‌توان گفت نسبت به چهار سال گذشته ضعیف‌تر بوده‌ ایم. میانگین رکوردهای آغاز فصل در پرش طول در سالیان اخیر چیزی حدود 7 متر 60 سانتی‌متر بوده است. در حالی که امسال ما با رکورد 7 متر و 45 سانتی‌متر آغاز کردیم. در پرش سه گام هم یک رکورد نسبی پایین داریم که تغییر نکرده است. در ارتفاع هم حدود همان رکوردهای قبلی تکرار شد. اما در پرش نیزه باز هم شاهد افت چشمگیر رکوردها بوده‌ایم. به طوری که محسن ربانی نفر اول این رقابت چیزی حدود 35 سانتی‌متر کمتر از بهترین رکوردش پرید.

 پرتاب‌ها

شاید بتوان بهترین رقابت این دوره از مسابقه‌ها را در پرتاب دیسک دانست. جایی که حدادی به خاطر مصدومیت در آن غایب بود. اما برادران صمیمی جبران کردند و با رکوردهای بالاتر از 60 متر نشان دادند که در این فصل آماده‌اند. شاید آن‌ها مهم‌ترین دوومیدانی کاران ایران باشند که بتوان به افتخار آفرینی‌شان در سال جاری امیدوار بود.

اما رکوردها در پرتاب وزنه و پرتاب چکش بسیار دور از انتظار بود البته شرکت نکردن مهدی شاهرخی نیز در رقابت‌های لیگ تامل برانگیز است. با این حال رکورد 17 متر در پرتاب وزنه و 69 متر در پرتاب چکش چندان رکورد جالبی نیست.

با این اوصاف رکورد پرتاب نیزه چندان نسبت به دوره‌های گذشته افت نکرده است. البته اگرچه آن‌ها نیز با روزهای اوج خود فاصله دارند.

 دهگانه و پیاده‌روی

در دهگانه، هادی سپهرزاد نشان داد که می‌خواهد به سمت رکورد ورودی جهانی برود اما رکورد کمتر از هفت هزار امتیاز نمی‌تواند برای او امیدوار کننده باشد. در پیاده روی هم مانند گذشته اتفاق خاصی رخ نداد.

 نتیجه

با تمام این اوصاف گمان می‌رود که در میان جامعه دوومیدانی و در میان ورزشکاران که در کورس رقابت هستند، چندان انگیزه‌ای برای حمله به رکوردهای ملی وجود ندارد. این روحیه در بین ورزشکاران جایی خطرناک می‌شود که ما امسال باید از آبروی دوومیدانی کشورمان در رقابت‌های مهم دفاع کنیم. به طور حتم باید مسوولان فدراسیون دوومیدانی ترتیب جدیدی اتخاذ کرده تا دوومیدانی را از این رخوت موجود جدا کنند.

ایسنا