رسانه؛ آیینه برای تماشا

بدون خبر نمی‌شود زندگی کرد، آن هم امروزه روز که فاصله تو با اتفاقی که آن سوی کره زمین رخ می‌دهد، چند ثانیه بیشتر نیست، چند ثانیه، فقط چند ثانیه با هر اتفاقی فاصله داری، زندگی با خبرها کار سختی است، هرکجای هرم جامعه که ایستاده باشی خبرها گاهی آزارت می‌دهد، چه مدیر باشی یا وکیل و وزیر و  چه شهروندی ساده که عادت کرده خبرها را بخواند یا بشنود.

با این حال بین دلخوری یک شهروند ساده از خبرها با دلخوری یک مدیر یا رئیس تفاوت‌های زیادی وجود دارد. خبرها گاهی او (شهروند) را به سمت چرایی و چگونگی اتفاقات می‌برند، این‌که مثلا چرا یا چگونه سینمایی تعطیل شد، تیمی باخت، کسی رفت و بر صندلی‌اش آدم دیگری نشست، این چرایی و چگونگی ممکن است ذهن او را درگیر کند،آزرده‌اش سازد از این اتفاق که می‌شد جلوی آن را گرفت.

اما برای یک مدیر یا رئیس ماجرا کاملا فرق می‌کند، او گاهی تبعات تصمیمش را می‌بیند در آینه رسانه‌ها، آزرده‌ می‌شود،‌ برمی‌آشوبد و بعد انگشت اتهامش به سوی خبرنگار دراز می‌شود، گزارشگر یا... اصلا دیگر فرقی نمی‌کند، او ناراحت است که چرا اصلا چنین خبری پخش شده، غافل از این‌که حالا نه می‌شود جلوی انتشار خبری را گرفت و نه می‌شود از رسانه‌ها خواست که به خبری نپردازند، مگر آن که پای منافع و امنیت ملی در میان باشد.

حالا دیوارها شیشه‌ای شده‌اند، خصوصا برای آنهایی افکار عمومی دنبال شنیدن یا خواندن خبری از آنهاست. دیواری نیست که آنها پشتش پناه بگیرند و از شر تصمیمی که گرفته‌اند و کاری که کرده اند‌ بگریزند.

خاصیت زندگی در پشت شیشه‌ها همین است، هزار پرده هم که جلوی شیشه بکشی باز روشنایی و نوری از جایی بیرون می‌زند. پس باید طرحی نو درانداخت، رسانه را آینه‌ای دید که می‌تواند در اصلاح امور کمکت کند. حتی به یاری‌ات بیاید مثل آینه که کثیفی لباس، جابه‌جایی دکمه و درست نبودن یقه و... را نشانت می‌دهد تا اصلاحش کنی. رسانه هم مثل آینه می‌تواند زمینه اصلاح باشد، برای کسانی که نسبت به واکنش افکار عمومی حساس هستند و باید هم باشند. اما انگار باید زاویه نگاه را عوض کرد، قواعد زندگی در بین شیشه‌ها را پذیرفت، روبه‌روی آینه ایستاد و نقص‌ها را اصلاح کرد. شکستن آینه که لطفی ندارد و کمکی به کسی نمی‌کند. از قدیم گفته‌اند.

 آیینه چون نقش تو بنمود راست
خودشکن آینه شکستن خطاست

محمد رضا رستمی