مهمانان غریبه

این جلسه‌ها ممکن است باتوجه به دستگاه، نهاد، سازمان، جامعه، حزب و دسته برگزارکننده آن دستور کار متفاوتی داشته باشند.

در برخی از این اجلاس‌ها عده‌ای از کارشناسان گرد هم جمع می‌شوند تا آخرین تغییر و تحولات را در یک حوزه خاص بررسی کنند و در بعضی دیگر، برگزارکنندگان به ارائه گزارشی از عملکرد گروه متبوعشان می‌پردازند.

گذشته از این مسائل، اصل همایش و کنفرانس و نحوه برگزاری آن نیز مانند هر موضوع دیگری قابل نقد، بررسی و آسیب شناسی است.

از جمله این نقدها می‌توان به خسته کننده بودن مسائل مطرح شده و بیگانه بودن برخی از مهمانان و شرکت‌کنندگان با موضوع همایش اشاره کرد. حتما در برخی از این اجلاس‌ها شرکت‌کنندگانی را دیده‌اید که از شدت توجه، خوابشان برده!

اما مشکل بزرگ‌تری که در بعضی همایش‌ها دیده می‌شود و براحتی و با کمی توجه، قابل حل است، دعوت از سخنرانانی است که هیچ سنخیتی با موضوع همایش ندارند و تنها به دلیل جایگاهشان یا مسوولیتی که دارند به مراسم دعوت می‌شوند.

این سخنرانان که غالبا برای اعتبار بخشیدن به کنفرانس یا همایش مربوطه دعوت می‌شوند به دلیل اشراف نداشتن به موضوع همایش به طرح مسائلی خارج از بحث و غالبا موضوعات سیاسی و بین‌المللی می‌پردازند که اگرچه در جایگاه خود مهم است اما صحبت از آنها در همایش برگزار شده موضوعیتی ندارد.

به نظر می‌رسد اگر برگزارکنندگان همایش‌ها، تلاش کنند تا از طریق  بالا بردن کیفیت مطالب مطرح شده در مراسم، اعتبار جلسه‌ای را که قصد برگزاری آن را دارند ارتقا دهند دیگر ضرورتی به دعوت از چنین مهمانانی نخواهد بود.         

حسین نیک‌پور