جای نگرانی هست خیلی هم هست !

دارند رفع کند و در عوض ، توجه آنها را به چیزهایی جلب کند که ظاهرا کسی درباره آنها هیچ نگرانی ندارد ، اما واقعا می توانند خطرناک باشند. این طور به نظر می رسد که همه ما درباره سلامتی مان یک دنیا نگرانی داریم . مثلا نگرانی درباره سلامت مواد غذایی که مصرف می کنیم و هر روز هم بیشتر از قبل می ترسیم که نکند به انواع و اقسام میکرب ها آلوده باشند ، یا مواد افزودنی که در آنها وجود دارد، سلامتی ما را در معرض خطر قرار دهد. خیلی از مردم هستند که مثلا نسبت به بعضی چیزهای خاص که ممکن است چند سال یک بار هم با آنها برخورد نداشته باشیم ، نگرانند. مثلا تشعشعات هسته ای ، اشعه ایکس در عکسبرداری ، رادیولوژی و... اما آیا فقط همین مسائل است که سلامت ما را تهدید می کند؛ مثلا آیا هیچ وقت به این فکر کرده ایم که نور خورشید هم چقدر می تواند خطرناک باشد؛ نور آفتاب عامل مهمی در ابتلای افراد به سرطان پوست است و سرطان پوست هم یکی از شایع ترین سرطان هاست و حتی در بعضی کشورهای غربی شایع ترین سرطان به حساب می آید. آیا هیچ وقت به این فکر کرده ایم که هوای آلوده چه تاثیری می تواند بر سلامت ما داشته باشد؛ وقتی صحبت از هوای آلوده می شود، همه به یاد هوای آلوده خیابان های شلوغ شهرها می افتند ؛ اما ما از هر 10تنفسی که انجام می دهیم ، 9تایش در محیط بسته اتاقها انجام می شود. محیطی که فکر می کنیم عاری از هر گونه آلودگی است ؛ ولی واقعیت این است که آلودگی این محیطها گاهی حتی بیشتر از محیط بیرون است . مواد شوینده و پاک کننده ، انواع مواد آرایشی و ادکلن ها، مواد شیمیایی موجود در رنگها و حتی گرد و غبار فرشها و قالیچه ها می توانند هوای محیطهای بسته را هم به همان اندازه آلوده کنند. فراموش نکنید که ما معمولا نسبت به تهویه درست اتاق هایمان توجه کافی نداریم و حتی خانه هایمان گاهی طوری ساخته شده اند که آلوده کننده های هوا در آن تجمع می یابد و روز به روز بیشتر و بیشتر می شود. واقعا فکر می کنید چرا افراد مبتلا به آسم ، گاهی بدون هیچ دلیلی ناگهان دچار حمله می شوند؛ یا فکر می کنید چرا کسانی که حساسیت دارند ، گاهی بدون مقدمه دچار آبریزش از بینی و عطسه و... می شوند؛ اینها همه دلیلی است بر این که آلودگی محیط داخل ساختمان های محل زندگی ما هم می تواند همان قدر نگران کننده باشد که محیط بیرون هست . خیلی از مردم نگرانند که نکند سرطان بگیرند یا دچار حمله قبلی شوند یا... این افراد اغلب فراموش می کنند که مهمترین علت مرگ و میر در افراد زیر 40سال ، نه سرطان و نه بیماری های قلبی ، بلکه «حوادث امروز » است . حوادث امروزی که هر کجا باشیم ، همیشه در کمین ما هستند و ما البته می توانیم فقط مراقب باشیم و احتیاط کنیم تا چنین بلاهایی کمتر به سرمان بیاید. حوادث امروزی مثل تصادفات رانندگی ، آتش سوزی ، غرق شدگی ، مسمومیت ها و حتی خفگی ! آمارها نشان داده است که در ایالات متحده تنها در سال 2000حدود 3400مورد خفگی ناشی از گیر کردن غذا در راههای هوایی وجود داشته است ! گذشته از همه اینها، مسائل دیگری هم هستند که وقتی به آن فکر می کنیم ، دیگر از زندگی ناامید می شویم ! فکرش را بکنید که هر سال دهها هزار نفر در سراسر جهانی به دلیل اشتباهات پزشکی و سهل انگاری در درمان ، جانشان را از دست می دهند. مسائلی مثل تجویز اشتباه دارو ، ابتلا به عفونت های بیمارستانی به دلیل عدم تهویه مناسب یا عدم رعایت بهداشت توسط نیروهای پزشکی و... . این البته به معنای کوتاهی پزشکان یا نیروهای بهداشتی نیست ، گریزی از چنین اتفاقاتی نیست . همان طور که گریزی از مواجهه با نسل آینده باکتری های «مقاوم » وجود ندارد. نسل آینده باکتری ها که دیگر هیچ آنتی بیوتیکی به آنها کارساز نیست و به این ترتیب همین موجودات میکرسکوپی به اندازه یک هیولای شکست ناپذیر ترسناک خواهند شد. چه عاملی باعث ایجاد چنین باکتری هایی می شود؛ مصرف بی رویه آنتی بیوتیک ها که بعد از مدتی به باکتری ها یاد می دهد چطور در برابر آنها مقاومت کنند. البته ما هنوز در این مسابقه با باکتری ها، پیش هستیم ؛ اما باید بدانیم که آنها خیلی زود به ما خواهند رسید... . همه این حرفها یک معنا دارد: ما خیلی موقع ها از چیزهایی می ترسیم که نباید بترسیم و خیلی از مواقع هم از چیزهایی نمی ترسیم که واقعا باید بترسیم . وقتی شما به کودکتان سرخود آنتی بیوتیک می دهید، همان قدر باید نگران باشید که وقتی کودکتان را با یک قوطی پر از قرصهای رنگارنگ تنها گذاشته اید. وقتی هفته به هفته پنجره اتاقتان را باز نمی کنید که هوای خانه عوض شود، همان قدر باید نگران باشید که در یک روز سرد زمستانی در آلوده ترین قسمت شهر در حال رفت و آمدید. بپذیریم که همه نگرانی ها همین هایی نیستند که همیشه به آنها فکر کرده ایم .