قضاوت تاریخ‌

... شخصا با وجود این که ورقه را که به هفتاد و پنج اسم رسیده بود، امضا کرده بودم، در اخذ آرا امتناع داشتم.
پیش وجدان خود حکمیت قضیه را کرده، دیدم تاریخ خیلی به زشتی این رای را ثبت خواهد کرد. تا همین اندازه موافقت ما کافی بوده است. بیش از این حد، خنک و پرتملق‌گویی می‌شده است. در انظار هم غیر از ترس یا جبن و تملق‌گویی، به رای امثال من، تعبیری نمی‌کردند. صفحه‌ای است از تاریخ که امروز بسته شده و صفحه دیگر در این اوراق بی‌انتها بازگردید. قضاوت آن را وقتی خواهند کرد که مملکت به رشد آن رسیده باشد و اجتماع پی به حقوق خود برده باشد. ولی چیزی که قابل تردید نیست، جهالت اطرافی‌های متملق، عدم استبداد مظفرالدین شاه به بعد، انقراض این سلسله را تهیه می‌کرد.

محمدولی میرزا فرمانفرمائیان، از روزگار رفته حکایت، به کوشش منصوره اتحادیه، تهران، سیامک، 1382، ص 135.