موضوع نو، پرداخت خوب‌

 این مضامین هر چه صریح‌تر باشند، توجه به آنان نیز بیشتر است. اخیرا فیلمی بر پرده سینماها در حال اکران است که با تمامی ابعاد نگاه خاص و ویژه به جریانات پس از جنگ آن هم در منطقه‌ای خاص دارد. «فرزند خاک» ساخته‌ ارزشمند محمد‌علی آهنگر، آنچنان حوادث و رخدادهای آثار جنگ را طرح می‌کند که بیننده از دیدن لحظه‌به‌لحظه آن لذت می‌برد. داستان «فرزند خاک»‌ داستانی ساده، روان و به نوعی مستند است. داستانی که هیچ‌گاه نگاه‌های شخصی و دغدغه‌های ذهنی عاملی می‌شوند تا واقعیت طرح نگردد. تصاویر هر یک به نوعی بازگو کننده واقعیات تلخ است، واقعیت‌های زمان جنگ و بعد آن.

داستان سخن از واقعیات بجا مانده از جنگ را می‌گوید. این واقعیات وجود دارند و هیچ کس نمی‌تواند منکر آن گردد. داستان سخن از تفحص و یافتن استخوان‌های شهدا دارد که تا امروز در کمتر اثر سینمایی به آن پرداخته شده است و این بار این تفحص به دست مردمی انجام می‌شود که فقط با دریافت مقداری آذوقه به جستجوی پیکر شهدا می‌پردازند. زنان و مردان کرد در مناطق مرزی اجساد سربازان ایرانی را می‌یابند البته گاهی هم استخوان‌های عراقی‌ها و با تفکیک آن و ارائه آن به ستاد، آذوقه خود را دریافت می‌کنند. این کل محور ماجراهای «فرزند خاک» است اما موضوعی جدید بهانه‌ای می‌گردد تا قصه پرده از برخی موضوعات بردارد و صریح‌‌تر و شفاف‌تر سخن گوید و به عبارت دیگر به درون زندگی این مردم سری بزند. آنچه سبب می‌گردد تا این اتفاق حادث شود،‌ یافتن جنازه خلبانی است که بنا شد،‌ پاداش خوبی به یابنده آن دهند. انصافا سکانس ارزشمند و تاثیرگذار و شروع ماجراهای نفسگیری را آهنگر با این موضوع کلید می‌زند ماجرا که از این پس معطوف به گوانا (با بازی ارزشمند مهتاب نصیرپور)‌ همراه می‌گردد.

دارای تعلیق‌ها و دیالوگ‌های خاصی است که هر بخش یک دنیا حرف دارد. مینا که به دنبال شوهرش می‌گردد نیز در برابر بسیاری از برخوردها و گفتار گوانا،‌ تسلیم می‌‌شود. اما آنچه روند ماجراها را احساسی‌تر می‌کند و مخاطب را با علاقه به دنبال خود می‌کشد جنازه شوهر مینا، همان جنازه‌ای است که سال‌ها پیش آن هم به صورت سالم پیدا شده و برای این مردم کردنشین بسیار محترم و مقدس است. این شهید که تا قبل از آمدن مینا گمنام بوده، حکم امامزاده‌ای را برای مردم پیدا کرده، امامزاده‌ای که گروه‌های مردمی جهت تفحص قبل از مراجعه از او طلب یاری می‌کنند. آهنگر در این بخش فقط به موضوع تفحص بسنده نکرده و به سراغ آثار بجا مانده از جنگ نیز رفته.

مین‌های بجا مانده از جنگ که در هنگام تفحص بسیاری را مجروح کرده، این بار به سراغ خواهر گوانا رفته و او را به کام مرگ می‌کشد. گذران سخت زندگی و ارتزاق از راهی خاص آنچنان در فرزند خاک ترسیم شده که تماشاچی هیچ گاه و در هیچ لحظه‌ای از فیلم جدا نمی‌شود. شخصیت‌ها در داستان کاملا براساس واقعیات ترسیم شده‌اند، گوانا یا مینا هر یک در جایگاه خود نقطه‌ثقل و مهمی برای روند موضوعی اثر هستند. بی‌شک آنچه «فرزند خاک» را مورد توجه ساخته، علاوه بر داستان، بازی بی‌نظیر نصیرپور را در نقش گوانا است. انصافا دریافت انواع لوح‌های تقدیر در جشنواره فیلم فجر شایسته این اثر، کارگردان و بازیگران آن است.

سیدعلی موسوی تاکامی‌