مشرف، روز پس دادن حساب

نظر غرب، حتی هنگامی که مشرف تحت فشارهای داخلی حالت اضطراری اعلام کرد و قضات مخالف خود را برای حفظ قدرت از کار برکنار کرد، این بود که یک دیکتاتور بد آشنا بهتر از نیروهای سیاهی است که ممکن است با رفتن او آزاد شوند.

اگر این نگاه به مشرف به عنوان عامل ثبات علیه هرج و مرج در منطقه‌ زمانی واقعیت داشت ــ که با توجه به سابقه عملکرد او ادعایی کاملا نادرست است ــ قطعا امروز که دو حزب اصلی تشکیل‌دهنده دولت پاکستان به رهبری آصف زرداری، همسر سابق بی‌نظیر بوتو، و رقیب مشرف، نوازشریف، نخست‌وزیر سابق پاکستان، در صدد استیضاح او هستند، در مورد رئیس‌جمهور صدق نمی‌کند.

خود استیضاح معلوم نیست منجر به برکناری او شود زیرا برای این که استیضاح موثر واقع شود دوسوم نمایندگان هر دو مجلس پارلمان پاکستان باید به عزل او رای بدهند. مشرف هنوز وقت دارد ورق را برگرداند و مثل همیشه مخالفان خود را ناکام کند اما به عنوان نماد رنگ باختن اقتدار او، همان به جریان افتادن فرآیند استیضاح نشانه کافی زوال قدرت او طی یک سال گذشته است.

واقعیت این است که دشمنان او متفرق و پراکنده‌اند و مشرف هنوز حامیانی در دیوانسالاری و بین بعضی از جناح‌های سیاسی سنتی دارد. اما آنچه که در بحران کنونی بیش از همه آشکار است این است که حمایت از او در میان پایگاه‌های قدرت پاکستان، به‌ویژه ارتش به‌شدت کاهش یافته است. به نظر می‌رسد حتی واشنگتن نسبت به توانایی او برای کنترل کشورش ناامید شده است.

آیا سقوط او منجر به هرج و مرج خواهد شد که بعضی‌ها پیش‌بینی می‌کنند؟ شاید. اما حتی در آن صورت واقعیت این است که ادامه کار مشرف از زمان انتخابات سال جاری که دشمنان او را، که پیشتر به وسیله او زندانی (همچون زرداری) یا تبعید شده بودند (مانند نواز شریف) به قدرت رساند، غیرقابل دفاع بوده است. دولت جدید پاکستان شاید ضعیف باشد، اما به علت تغییر رئیس جمهوری ضعیف‌تر نخواهد شد به‌ویژه اگر دولت بتواند، به عنوان مقدمه استیضاح، اقتدار قوه قضاییه را که مشرف آن را نابود کرد، بازگرداند.

هیچ‌کس نمی‌تواند با اطمینان راهی با ثبات را به سوی مردم سالاری برای پاکستان پیش‌بینی کند اما آنچه در بحران کنونی این کشور چشمگیرتر است این نیست که مشرف چقدر اهمیت دارد بلکه این است که او تا چه حد نامربوط و نامناسب شده است.

منبع: ایندپندنت
 ترجمه:علی کسمایی