خیلی دور، خیلی نزدیک‌

معادله 3 مجهولی جزیره‌

وضعیت در جزیره دارد کم‌کم پیچیده می‌شود. با شروع فصل درخشش خیره‌کننده «آرسنال» همگان به این باور بودند که شاگردان جوان «آرسن ونگر» حتما قهرمان این فصل خواهند شد، اما هر چه پیشتر رفت «آرسنال» بیشتر لغزید تا جایش را به رقیب همیشگی‌اش یعنی منچستر یونایتد بدهد، اما فاصله امتیازی این 2 تیم با هم 8 امتیاز است و بدتر این که تیم چلسی که با رفتن مورینیو همگی فکر می‌کردند دچار افت خواهد شد کم‌کم توانایی‌های خودش را به رخ کشید تا به 2 امتیازی صدرنشین برسد و معادلات همه را به هم بریزد. شاگردان رئیس متمول «ابراموویچ» در فصل 5  2004 فاتح لیگ برتر شدند.

این موفقیت شیرهای جوان در فصل 6  2005 نیز تداوم داشت و آنها برای دومین سال پیاپی قهرمانی لیگ برتر را از آن خود کردند. هرچند چلسی قهرمانی فصل گذشته را به منچستر یونایتد واگذار کرد، اما با انبوهی از ستارگان و یک مربی نابغه همچنان یکی از مدعیان بی‌چون و چرای قهرمانی در اروپا و انگلیس است. جالب این که هر 3 تیم هم درگیر لیگ قهرمانان اروپا بودند و انگیزه کافی را برای کسب هر 2 عنوان داشتند. از طرف دیگر هر چه لیورپول با مربی‌اش «رافا بنیتس» استاد یقه کردن حریفان در لیگ قهرمانان اروپا هست در لیگ برتر انگلیس هنوز نتوانسته است دل هواداران بندر لیورپول را شاد کند. فاصله امتیازی آنها هم با صدرنشین طوری است که فقط یک معجزه در جزیره می‌تواند آنها را قهرمان کند. اتفاقی که خیلی بعید است.

از شکل‌گیری لیگ برتر، بهترین عنوان لیورپول در فصل 2  2001 با کسب عنوان دومی به دست آمد. لیورپول فصل گذشته را با عنوان سومی در لیگ برتر به پایان رساند، اما اتفاق مهم فصل گذشته قرمزهای آنفیلد راهیابی به فینال جام باشگاه‌های اروپا و شکست مقابل آ.ث.میلان بود که نتوانست خاطره خوش 2‌فصل گذشته را برای هواداران این تیم زنده کند. شانس منچستر در لیگ قهرمانان اروپا هم زیاد است، آنها می‌توانند خاطره خوش چند فصل پیش را با کسب دو عنوان مهم (لیگ برتر و لیگ قهرمانان) تکرار کنند. آخرین موفقیت شیاطین سرخ در جام باشگاه‌های اروپا در فصل 99 - 1998 با شکست بایرن مونیخ به دست آمد. بسیاری از موفقیت‌های یونایتد در سال‌های اخیر با هدایت مدبرانه سر آلکس فرگوسن اسکاتلندی صورت گرفته است. آخرین قهرمانی لیگ برتر برای شیاطین در فصل گذشته به دست آمده است. در حالی که آنها دو فصل را زیر سایه سنگین چلسی سپری کردند، سر انجام در فصل 7  2006 توانستند عنوان قهرمانی لیگ برتر را از آن خود نمایند.

سبزها یا آبی‌ها

9 امتیاز فاصله صدرنشین لیگ خسته کننده آلمان یعنی بایرن مونیخ با تیم دوم جدول یعنی شالکه تقریبا تکلیف قهرمان این لیگ را معین کرده است. شالکه که فعلا تیم دوم جدول است با یک شکست حتی می‌تواند تا رده ششم جدول هم سقوط کند چون تیم اشتوتگارت در رده پنجم، فقط با شالکه 3 امتیاز فاصله دارد و این یعنی برای ماندن در رده دوم لیگ آلمان، شالکه کار مشکلی دارد البته آنها تازه از بازی‌های اروپای‌شان هم خلاص شده‌اند و کمی خسته هستند، اما مزه شرکت در این لیگ هنوز زیر زبانشان است و همین انگیزه‌ای است برای این تیم که تلاش کند حداقل نایب‌قهرمان بوندس لیگا بشود تا مستقیم در لیگ قهرمانان سال آینده شرکت کند، اما تیم وردربرمن هم می‌تواند یکی از گزینه‌هایی باشد که حسابی موی دماغ شالکه بشود. وردربرمن که با از دست دادن بهترین بازیکنش در فصل پیش (میروسلاو کلوزه) همگی منتظر افت شدیدش بودند، اما تیم توماس شاف ثابت کرد که زیاد متکی به ستاره‌ها نیست و کار گروهی در اولویت کاری‌اش قرار دارد. اگر اغراق نباشد می‌شود گفت یکی از معدود تیم‌هایی که فوتبال را در آلمان زیبا بازی می‌کند همین وردربرمن است. امسال هم مدیران این تیم «دیه‌گو» بهترین بازیکن این تیم را به رئال‌مادرید فروخته‌اند تا فصل بعد به دنبال یک مهاجم نفوذی خوب باشد، اما تیم سابق مهدی مهدوی‌کیا و پرسابقه‌ترین تیم آلمان یعنی «هامبورگ» هم فعلا در رده سوم جاخوش کرده است و در 3 بازی اخیرش فقط 2 امتیاز گرفته و این یعنی هامبورگ با همین امتیاز‌های از دست داده‌اش هم می‌توانست الان موی دماغ بایرن مونیخ باشد، اما «میرکو اسلومکا» مربی تیم شالکه باید بجنبد تا بتواند در هفته‌های باقی مانده شاید بایرن را در کورس قهرمانی بگیرد.

بهترین‌ها: «دیه‌گو» هافبک خلاق تیم وردربرمن از بهترین‌های این فصل بوده. خرید‌های تیم صدرنشین هم، خرید‌های بسیار موفقی بوده‌اند «لوکاتونی» که از تیم فیورنتینا به بایرن آمده و «فرانک ریبری» که از مارسی به بایرن مونیخ پیوسته است هر دو توانسته‌اند برای بایرن خوب عمل کنند، «لوکا‌تونی» با 16 گل زده بهترین گلزن تیمش است و «کلوزه» هم با 10 گل زده در رده دوم تیمشان هستند. در هامبورگ هم «رافائل فان در فارت» هلندی که بازوبند کاپیتانی را به هم به بازو دارد همیشه جزو بهترین‌ها بوده است.

در آرزوی اسکودتو

هر چه در لیگ آلمان رقابت تیم‌های صدرنشین زیاد جذاب نیست در ایتالیا این روزها تمام مردم رم هر یکشنبه به کلیسا می‌روند و دعا می‌کنند تا تیم اینتر میلان یک باخت بدهد، تا آنها بتوانند با یک پیروزی به تیم صدرنشین بچسبند! تیم «مانچینی» اگر بتواند امسال قهرمان لیگ سری آ شود، توانسته است برای سومین بار پی در پی این عنوان را کسب کند. البته یکسالش را اینترمیلان سوم شد ولی به خاطر رسوایی تیم‌های یوونتوس و میلان آنها توانستند نام خودشان را به عنوان قهرمان مطرح کنند، سال گذشته هم که با کسر امتیاز از همین تیم‌ها آغاز شد، اما امسال تمام رقبا با تمام آمادگی در لیگ حضور داشتند، اما اینتر میلان توانسته است همچنان خودش را در صدر جدول حفظ کند، اما فاصله اینتری‌ها با تیم دوم یعنی «آ.ث.‌رم» فقط 4 امتیاز است. اما تیم‌های سوم و چهارم جدول یعنی یوونتوس و و فیورنتینا امید زیادی به گرفتن اینتر ندارند چون تفاوت امتیاز هایشان با صدرنشین 10 است و این یعنی امیدی ندارند که قهرمان سری آ بشوند، اما رقابت فیورنتینا و آ.ث.میلان هم برای چهارم شدن در جدول (و راهیابی به لیگ قهرمانان اروپا) می‌تواند به تنهایی جذاب باشد.

اینترمیلان در سال 1908 تاسیس شد و تنها دو سال طول کشید تا اولین قهرمانی این تیم به دست آید. این قهرمانی اولین قهرمانی از 13 قهرمانی اینتر بود، اگرچه اینتر در سال 64  1963 قهرمانی را در بازی حذفی با بولونیا با نتیجه 2  صفر واگذار کرد، اما آنها پس از این اتفاق 2 سال پیاپی جام قهرمانی اروپا و نیز اسکودتو را به دست آوردند. به همراه یوونتوس، اینتر تنها تیمی است که تا به حال از سری A سقوط نکرده است و توانسته 3 جام یوفا، 3 جام حذفی ایتالیا و 3 سوپرجام ایتالیا را کسب کند.

بهترین‌ها: طبیعی است که بهترین‌های هر لیگ از تیم‌های صدرنشین باشد، اما در ایتالیا یک استثنا هم وجود دارد و او هم مهاجم گلزن تیم جنووا یعنی «مارکو بوریلو» است که در این فصل حسابی تیم‌های بزرگ را آزار داده است و دل خیلی از مدیران باشگاه‌ها را به دست آورده است و تازه به همراه «ترزه‌گه» جزو بهترین گلزن‌های سری آ هست. «زلاتان ابراهیموویچ» هم همیشه از بهترین‌های ایتالیا بوده است، اما مهاجمی که خیلی به درد مانچینی خورد بدون شک «خولیو ریکاردو کروز» بود که گل‌هایش باعث صدرنشینی اینتر شده است.

فرار کهکشانی‌ها

در اسپانیا هنوز شانس قهرمانی را نمی‌توان به یک تیم داد. چراکه تیم صدرنشین فعلی یعنی رئال مادرید وقتی می‌بازد به همراهش تیم‌های دوم و سوم هم می‌بازند یا مساوی می‌کنند. یا یک بازی که رئال مادرید امتیاز از دست می‌دهد و تیم‌های دوم و سوم یعنی ویارئال و بارسا می‌برند در هفته بعدش قضیه برعکس می‌شود. فرانک ریکارد هیچ وقت نتوانسته است از فرصت‌های به دست آمده برای رسیدن به رئال خوب استفاده کند. نمونه‌اش همین 2 هفته پیش بود که رئال با مایورکا مساوی کرد و ویارئال به سویا باخت و بارسا انگیزه‌ای قوی داشت تا فاصله امتیاز‌های خودش را با صدرنشین کم کند، اما در نیوکمپ و ورزشگاه اختصاصی‌اش و در برابر دیدگان هزاران طرفدارانش نتوانست از پس ختافه (که همیشه گربه سیاه بارسا بوده) بر بیاید و تن به تساوی داد. البته بارسا تنها تیمی است که درگیر مسابقات قهرمانی اروپا هم هست و باید نیروهایش را بین دو رقابت تقسیم کند. مشکل دیگر بارسا نداشتن رونالدینیو تا پایان فصل به دلیل مصدومیت است. شیرینی قهرمانی در اروپا هنوز در دهان رایکارد هست آنها در فصل 6  2005 با شکست آرسنال در فینال جام باشگاه‌های اروپا، قهرمان قاره سبز شدند. در فصل 7  2006 در حالی که از نظر امتیاز با رئال برابر بودند، به خاطر قانون شکست در بازی مقابل، جام را به کهکشانی‌های مادرید واگذار کردند، اما تیمی که امسال توانسته است خودش را به صدر نزدیک کند همان ویارئال است. ویارئال در فصل 6  2005 با هدایت مانوئل پلگرینی توانست به مرحله نیمه‌نهایی جام باشگاه‌های اروپا راه یابد، اما در آنجا مغلوب آرسنال شده و از دور رقابت‌ها کنار رفت. زیردریایی‌های زرد فصل گذشته لالیگا را با عنوان پنجمی به پایان رساندند و مقام نایب‌قهرمانی برای آنها جایگاه بدی به حساب نمی‌آید، اما رئال مادرید بهترین باشگاه فوتبال اروپا و جهان در قرن بیستم است. در کلکسیون افتخارات کهکشان‌های مادرید 9 قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا، یک سوپرجام اروپا، 3 جام کنفدراسیون‌ها، 2 جام یوفا، 29 قهرمانی لالیگا، 17 جام حذفی اسپانیا و 7 سوپر جام اسپانیا خودنمایی می‌کند و کمتر تیمی است که بتواند به این راحتی‌ها به گرد پای آنها در کسب افتخارات برسد. آنها در بازی مهم فصل‌شان در نیوکمپ مقابل بارسلونا پیروز از میدان بیرون آمدند و در بازی‌های پیش‌رویشان هم مشکل‌ترین بازی‌شان با همین بارسلوناست، اما این بار آنها در ورزشگاه خودشان در برابر بارسا می‌ایستند. فاصله تیم چهارم جدول یعنی اتلتیکو هم به طوری است که خیال 3 تیم بالای جدول را راحت کرده است و زیاد ترسی ندارند که به رده‌های پایین‌تر بروند.