تحویل دارو در محل دقیق و مورد نظر

محققان دانشگاه MIT، نانو ذرات کنترل از راه دوری طراحی کردند که با فعال کردن آنها از طریق میدان الکترومغناطیسی، دارو برای حمله به تومورها پخش می‌شود. این دستاورد برای بهتر تشخیص دادن و درمان سرطان است. در این روش جدید، نانوذرات چندکاره قابل تزریق در رگ‌های خونی جریان می‌یابند و پس از رسیدن به تومورها دور آن جمع می‌شوند. انباشته شدن نانوذرات به متخصصان امکان دیدن تومورها به وسیله تصویربرداری ام آر آی را می‌دهد. در این روش از ذرات بسیار کوچک (به اندازه یک بیلیونیم متر) پارامغناطیسی استفاده می‌شود که وقتی در معرض میدان مغناطیسی قرار می‌گیرند، گرما منتشر می‌کنند. ملکول‌های فعال مثل داروهای معالج به این ذرات متصل هستند.

کد خبر: ۱۶۸۶۳۱

قرار گرفتن در میدان الکترومغناطیسی با فرکانس پایین باعث تابش گرما به وسیله ذرات شده که باز شدن این ملکول‌ها و پخش دارو را در پی دارد.

فرکانس امواج در این میدان مغناطیسی بین 350 تا 400 کیلوهرتز (معادل فرکانس امواج رادیویی) است. این امواج بی‌آن‌که به بدن آسیب برسانند، از آن عبور می‌کنند و باعث گرم شدن نانوذرات می‌شوند. در مقایسه با امواج میکروویو که باعث سوختن بافت‌ها می‌شوند و فرکانسی در حد گیگاهرتز دارند و میلیون‌ها بار قوی‌تر از این امواج هستند، بسیار کم‌خطرند. بندهای متصل به نانوذرات شامل رشته‌های دی ان ای هستند. 2 رشته دی ان ای از طریق زنجیر هیدروژنی به هم متصلند که هنگام گرما شکسته می‌شوند، با قرارگرفتن در میدان مغناطیسی و گرمای ایجاد شده به وسیله نانو ذرات، زنجیره هیدروژنی شکسته می‌شود و یکی از رشته‌ها آزاد شده و به دیگری اجازه شناور شدن و حرکت کردن با محموله‌اش را می‌دهد. یکی از مزایای رشته دی ان ای این است که نقطه ذوب آن تنظیم می‌شود. رشته‌های درازتر شده متفاوت، به گرمای متفاوتی برای شکستن و آزاد شدن نیاز دارند. این تنظیم پذیری حساسیت گرمایی، به ذره امکان می‌دهد همزمان محموله‌های مختلفی را حمل کند که هر یک از آنها در زمان‌های مختلف یا ترکیبات مختلف از طریق فرکانس‌های متفاوت آزاد شوند. برای آزمایش این روش، محققان یک ژل تومور شکل پر از نانوذرات را در بدن موش‌ها قرار دادند. سپس موش‌ها را در یک سیستم پیچ الکتریکی فنجانی شکل گذاشتند و ضربان مغناطیسی ایجاد کردند.