سینما بهتر است یا تلویزیون؟

 اما چیزی که به هر حال نمی توان از نظرها دور داشت ، نوع فیلم هایی بود که در جشنواره امسال روی پرده رفت : فیلم هایی که ظاهرا با هدف فرهنگی و با شعار سینمای ملی ساخته و در رسانه ها تبلیغ شدند.ایرانی جماعت بد یا خوب مقایسه گر است . ورانداز می کند و خیلی چیزها را با خیلی چیزهای دیگر می سنجد.

جشنواره فیلم فجر یک جورایی ویترین یکساله تلاش سینمای ایران محسوب می شود با همه قوت ها و ضعف هایش . هنوز درباره این که بگوییم سینمای ایران جلو آمده ، عقب رفته یا در جا زده کمی زود است ، اما می توان آن را با محصولات نمایشی رسانه ای دیگر مثل تلویزیون سنجید.

 اگرچه باز هم قیاس مع الفارق است . به نظر می رسد تلویزیون در یک سال گذشته آنقدر در راه های تازه قدم گذاشته و آنقدر به روحیات مخاطب نزدیک شده و چنان خط قرمزهای فرضی را شکسته است که در این «هماورد» سینما احتمالا برای اولین بار عقب افتاده است . وقتی به کارنامه یکساله آثار تلویزیون نگاه می کنیم ، متوجه جهش حیرت انگیز آثار تلویزیونی می شویم . برای مثال همین سریال «ساعت شنی » نمونه خوبی است که در باره پیشتازی تلویزیون حداقل در 2موضوع محتوا و ساختار قضاوت کنیم .

موضوعی که ساعت شنی آن را دستمایه کار قرار داده بود، حتی برای سینما که معمولا در این گونه موارد پیشرو است هم موضوعی کاملا بکر و در آن سوی خط قرمزها بود که تلویزیون شجاعانه آن را در دستور کار قرار داد و هنگام نمایش هم البته نتیجه گرفت .

در برابر این تلاش برای نزدیکی به روحیات مخاطب ، سینما را داریم که همچنان در بند نقش ایوان است ! به جرات می شود گفت امسال کمتر فیلمی برای نزدیکی به دغدغه ها و روحیات مخاطب ساخته شده بود. همه چیز در تئوری های رنگارنگ و دریافت های انتزاعی و گاه خلاقانه از سینما و تعمیم آن به شاکله زندگی مردم خلاصه شده بود، با وجود این امیدوارم وقتی این فیلم ها اکران عمومی می شود، مردم آنقدر از آنها استقبال کنند که واهی بودن مطالب نگارنده درجا ثابت شود؛ اما مسبوق به سابقه اید که بسیاری از این فیلم ها با واژه های دهن پرکن بسیار پیشتر اکران شدند و نتیجه ای که باید نگرفتند و ما باز هم با همان «متر»ها و «عیار»ها دوباره فیلم می سازیم و از آن به نحو حیرت انگیزی حمایت می کنیم .

مهدی غلامحیدری