سن برای رامین عدده!

جام جم آنلاین – رامین رضاییان یک تخصص را خوب بلد است. هر وقت انتقادات از او اوج می‌گیرد و برمیگردد و به بهترین شکل ممکن عرض اندام و خودنمایی میکند. دیدار ایران و نیوزیلند در مرحله گروهی جام جهانی یکی از همان دیدارهاست.
در دیدار ایران و نیوزیلند این رامین رضاییان بود که بار دیگر نقش ناجی را ایفا کرد. او یک گل به ثمر رساند، یک پاس گل داد و روی بخش مهمی از حملات ایران تأثیر مستقیم گذاشت. در دیداری که تیم ملی برای فرار از شکست و حفظ امید‌های صعود به امتیاز نیاز داشت باز هم نام رامین در مرکز اتفاقات مهم مسابقه قرار گرفت.
اما اهمیت عملکرد او فقط به یک گل و یک پاس گل محدود نمی‌شود. رضاییان با گلزنی مقابل نیوزیلند به رکوردی تاریخی دست یافت. او حالا نخستین بازیکن تاریخ فوتبال ایران است که در دو دوره مختلف جام جهانی موفق به گلزنی می‌شود. رکوردی که در تاریخ فوتبال ملی ایران ماندگار خواهد شد و نام او را در کنار مهم‌ترین چهره‌های این ورزش قرار می‌دهد.
شاید جالب‌ترین بخش داستان رامین این باشد که چنین موفقیتی در ۳۷ سالگی به دست آمده است. در روز‌هایی که بسیاری درباره میانگین سنی بالای تیم ملی صحبت می‌کنند و سن بازیکنان را یکی از دغدغه‌های اصلی فوتبال ایران می‌دانند رضاییان مسیر متفاوتی را نشان داده است. او ثابت کرده که آنچه در فوتبال حرفه‌ای اهمیت دارد شناسنامه نیست بلکه آمادگی، انگیزه و حرفه‌ای‌گری است. اگر قرار باشد کسی بگوید «سن فقط یک عدد است» بدون تردید رامین رضاییان بهترین مثال فوتبال ایران خواهد بود.
مسیر رسیدن او به این نقطه نیز آسان نبود. پس از جدایی از استقلال بسیاری تصور می‌کردند دوران اوج این بازیکن به پایان رسیده است. انتقال به فولاد برای خیلی‌ها به معنای فاصله گرفتن از سطح اول فوتبال ایران بود. اما رامین بار دیگر نشان داد که انگیزه و شخصیتش از بسیاری از پیش‌بینی‌ها قوی‌تر است. او در فولاد دوباره به فرم مطلوب رسید و از همان اردو‌های آماده‌سازی تیم ملی نشانه‌های بازگشت را بروز داد.
در دیدار‌های تدارکاتی نیز عملکرد او اتفاقی نبود. رضاییان مقابل گامبیا گل زد، برابر مالی نیز موفق به گلزنی شد و حالا مقابل نیوزیلند برای سومین بازی متوالی پیراهن تیم ملی را با گل همراه کرده است. این آمار برای بازیکنی که در پست دفاع راست بازی می‌کند فوق‌العاده محسوب می‌شود و نشان می‌دهد تأثیر او فراتر از وظایف دفاعی است.
شاید همین ویژگی است که باعث شده بسیاری از کارشناسان در فصل گذشته نیز درباره نقش او در استقلال صحبت کنند. برخی معتقد بودند اگر رامین رضاییان در ترکیب آن تیم حضور نداشت استقلال حتی ممکن بود برای بقا در لیگ برتر دچار مشکل شود. این حرف شاید اغراق‌آمیز به نظر برسد، اما نشان می‌دهد تأثیرگذاری او تا چه اندازه مورد توجه بوده است.
رامین رضاییان همیشه بازیکنی بوده که همزمان بیشترین تحسین و بیشترین انتقاد را دریافت کرده است. اما تفاوت او با بسیاری از فوتبالیست‌ها در این است که پاسخ انتقاد‌ها را نه با مصاحبه و نه با حاشیه، بلکه در زمین مسابقه می‌دهد. هر بار که تصور می‌شود دورانش تمام شده، با نمایشی تازه همه را غافلگیر می‌کند.
فوتبال ایران سال‌هاست به دنبال قهرمانان جدید می‌گردد. شاید عنوان «ناجی» بهترین واژه برای توصیف رامین رضاییان باشد بازیکنی که هر زمان شرایط سخت می‌شود نامش دوباره بر سر زبان‌ها می‌افتد. در جام جهانی ۲۰۲۶ نیز او یک بار دیگر ثابت کرد که هنوز می‌تواند در مهم‌ترین صحنه‌ها بدرخشد و برای تیم ملی تعیین‌کننده باشد.
 
مهم‌ترین جایزه رامین!
رامین در پایان دیدار با نیوزیلند برترین بازیکن میدان شد و جایزه را دریافت کرد. این جایزه ویژه شاید مهم‌ترین جایزه دوران فوتبالی رامین باشد، حتی ارزشمندتر از کاپ قهرمانی لیگ برتر. رضاییان که نقش موثری در کامبک تیم ملی در دو نوبت بعد از عقب افتادن از حریفش داشت از سوی کمیته فنی مسابقات به عنوان بهترین بازیکن انتخاب و در پایان جایزه خود را دریافت کرد.