تشکری همراه با تذکری

دکتر عراقچی در تاریخ دیپلماسی جمهوری اسلامی نام خود را در کنار نام‌های بزرگی نظیر دکتر علی اکبر ولایتی، دکتر سید کمال خرازی، مهندس حسین شیخ الاسلام، دکتر جوادلاریجانی، دکتر سید علاءالدین بروجردی و... ثبت کرده است.

این شخصیت‌های سیاسی به مقاومت در مقابل استکبار جهانی معتقد بوده و سازش و تسلیم را رد کرده‌اند. من بعنوان یک نفر از نود میلیون نفر شهروندان ایران اسلامی به سهم خود سپاسگزار وزارت امورخارجه و شخصیت‌های آن و شخص وزیر امورخارجه هستم و همانقدر که به مواضع روشن و دقیق و انقلابی مقام معظم رهبری افتخار می‌کنم و به همان اندازه که سپاسگزار جانفشانی نیرو‌های مسلح در ارتش و سپاه و بسیج هستم و به همانقدر که از حضور مردم در صحنه خوشحالم تا اینجا به مواضع وزیر امور خارجه افتخار می‌کنم و از او سپاسگزارم و از این مواضع خوشحالم.

ولی یکی از مسائل مهم، تذکری است که در همه احوال باید به آن متوجه بود و آن این واقعیت بدیهی است که از مکر دشمن نمی‌توان ایمن بود و به هیچ قول و پیمان او نمی‌توان مطمئن بود.

دشمنی که برای جنگ «مذاکرات صلح» براه می‌اندازد و برای تجاوز به حقوق بشر دم از حقوق بشر می‌زند و برای تجاوز به حقوق زنان دم از حقوق زنان می‌زند و برای تجاوز به حقوق کودکان دم از حقوق کودکان می‌زند و برای ایجاد استبداد جهانی دم از دموکراسی می‌زند چگونه می‌تواند مورد اعتماد قرار بگیرد؟ اخیرا سه کشور پاکستان و ترکیه و مصر بعنوان میانجی پا پیش گذاشته‌اند و از نوعی آتش بس مشروط به پذیرش شروط ایران سخن می‌گویند و این نیز یک فریب جدید است.

اولا این سه کشور با غرب پیمان‌های نظامی و سیاسی دارند و تحت کنترل غرب اداره می‌شوند. پاکستان عضو کشور‌های کامنولث است و ترکیه جزء پیمان ناتو است و مصر جزء پیمان کمپ دیوید است و هیچ کدام از این سه کشور بی طرف نیستند و در انتخاب‌های خود نمی‌توانند رعایت بیطرفی را بنمایند، چون اصولا آزادی عمل ندارند و ثانیا پذیرش هر نوع آتش بس با اتکاء به هر پیمان و تضمینی که روی کاغذ است بلاهت محض است.

چگونه به پیمان‌های کشوری می‌توان اعتماد کرد در حالیکه در چهل و هفت سال گذشته به هر پیمانی که بسته خیانت کرده و آن را شکسته است بنابراین وزارت خارجه نباید در فضای فشار‌های دیپلماتیک قرار بگیرد و واقعیت را بدست فراموشی بسپارد.

تنها تضمین‌های واقعی بر چیده شدن پایگاه‌های نظامی آمریکا از منطقه که یکی از آنها رژیم صهیونیستی است و پرداخت غرامت بصورت طلا و اعلام خاتمه تعرض غرب به حقوق هسته‌ای ایران و سایر حقوق کشور می‌باشد.

هر توافقی با اتکاء به امضا‌های دشمن و کشور‌های تحت کنترل و یا حتی هم پیمانانش ارزشی در حد ارزش کاغذ آن دارد.