اندراحوالات آداب گالری گردی!

درست همین جا و لحظه‌ای که درگیر آن اثر هستید، چشمتان به نفر کناریتان می‌افتد که با لبخند شیرینی به آن کار خیره شده و سرتکان می‌دهد.
در این شرایط ممکن است برای چند لحظه ناامید شوید و به خودتان یا قدرت درکتان از هنر شک کنید! اما نه، دست نگه دارید، چون رفتن به گالری‌ها (البته بعضی از آنها)، این روزها آداب و قوانین مخصوص به خودش را دارد.
توصیه ما به شما این است در چنین مواقعی که با نگاهی پر از سؤال و تعجب به اثری خیره شدید، خونسردیتان را حفظ کنید و اصلا نگران نشوید.
در این جا فقط کافی است تا مثل خیلی از به اصطلاح هنری‌ها چشم‌هایتان را کمی تنگ و به حالتی که انگار خیلی در آن اثر غرق شده‌اید درآورید؛ بعد هم با همان ژست تفکر چند قدم به سمت اثر رفته و با تبسم به آن برای لحظاتی زل بزنید، جوری که هر کسی چشمش به شما می‌افتد از حس و میزان فهم‌تان نسبت به آن اثر غبطه بخورد.
بعد هم که خالق آن کارها را دیدید با به به و چه چه از مفاهیم ریز و عمیق تخیلی بگویید که در زیر لایه‌های پنهان آن اثر به چشم می‌خورند.
بله، این بخشی از اصول گالری‌گردی است که باید در زمان ورود به بعضی از نمایشگاه‌ها و بازهم تأکید می‌کنم بعضی از گالری‌ها، آن را رعایت کنید تا شما را هم جزو خیل عظیم هنردوستان به حساب بیاورند! اما واقعا چرا؟ چه شد که هر کسی با هر کاری به اسم هنر مدرن پایش را در کفش هنر و هنرمندان کرد؟ این ماجرا داستان ادامه داری است که باعث شده تا هر روز بیشتر از گذشته با کارهای عجیب و غریبی مواجه شویم که گاهی واقعا حرفی برای گفتن ندارند یا نمونه کپی‌برداری شده ناقص از یک سبک و اثر خارجی هستند.
اتفاقی که نه تنها در دنیای تجسمی بلکه در فضاهای دیگری مثل تئاتر، کتاب‌ها و هر جایی که اسمی از هنر باشد، وجود دارد و مثل خوره به جان تک‌تک این بخش‌ها افتاده است. چرایی این مسأله دلایل زیادی می‌تواند داشته باشد، مواردی مثل خودنمایی با هنر، ادای روشنفکری را درآوردن، پول و ده‌ها عامل دیگری که هر چه باشد مانند یک ویروس در حال پخش شدن است. اشاعه‌ای که ادامه آن به نفع هنرمان هم نخواهد بود و کاش جدا از بحث فکر کردن روی ایده این کارها حداقل اگر کپی می‌کنید هم با آگاهی از آن و کامل انجامش دهید.

فاطمه شهدوست

روزنامه نگار